Lezerscolumn - Het gelijk van Sepp Blatter

Onze oproep voor een lezerscolumn is goed aangeslagen. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Hieronder een bijdrage van Simon Casali-Krzentowski uit de Deense hoofdstad Kopenhagen. De toeschouwer met enig historisch besef moet er tijdens de wedstrijd Duitsland-Engeland met weemoed aan hebben teruggedacht. Even hielden de killer bees op met zoemen en daalde er een striemend fluitconcert neer, bestemd voor de enige man die in de voetbaltempel Frank Lampards bal de doellijn niet had zien passeren.

Ik moest er zelf ook meteen aan terugdenken. Irak 2003. Muhammed Saeed al-Sahaf, de knuffelmuppet van Sadam Hoessein die ernstig volhield dat er van een invasie in Bagdad geen sprake was, terwijl de bommen achter hem insloegen en Amerikaanse tanks door het beeld trokken. Heel de wereld zag het anders, behalve de man met de regie in handen.

Onrecht en opzichtige flaters als grootste amusementsindustrie. Een aflevering van Ook dat nog op een mondiaal platform. FIFA-baas Blatter mag dan ogen als een zwetende wrattenpad die tevergeefs wacht op de kus van een schone prinses, hij heeft als geen ander door waar een WK-toernooi daadwerkelijk om draait.

Hoe anders dan door een arbitrale dwaling konden de verzadigde Engelse patsers nog op enige steun rekenen? Voor aanvang van de wedstrijd betrapte ik mij er zelfs op dat ik de Duitsers stiekem de overwinning gunde. Mocht een videobeeld tijdens de wedstrijd de scheidsrechter hebben geadviseerd, dan was dit kleurloze team vol vedetten geruisloos van het podium verdwenen.

Het WK-toernooi gaat al lang niet meer om de gladiatoren die gedurende twee helften bepalen wie de overwinning mag opstrijken en wie op de genadevolle omhooggestoken duim van de keizer moet hopen. Messi met zijn geniale voetbewegingen is slechts een figurant. Maradona met zijn koddige overgewicht en bestiale uitspraken een tragische sidekick.

De daadwerkelijke hoofdrolspelers regisseren het schouwspel vanuit de coulissen. Budweiser dat reagerend op de plagerige sexy Bavaria-jurkjes dagenlang de voorpagina’s van elke krant oranje kleurt. Nike en Adidas die met kolossale billboards blikken vereeuwigen en voetbewegingen tot kunstwerk verheffen. Puma zou eindelijk haar jarenlange steun aan het Afrikaanse continent beloond zien worden met prachtige danspasjes en brede parelwitte glimlachen, maar het bleef helaas bij het vroegtijdig in de ring werpen van een rood-geel-groene handdoek…

Men juicht in de Nederlandse huiskamer als Robben scoort, maar de echte glimlach verschijnt pas als men leest waar Sneijders spartelende stoeispeeltje haar laatste tatoeage heeft geplaatst. Een redding van Stekelenburg wordt met gejoel ontvangen, maar ware opluchting toont men pas als Sylvie gezond verklaard het ziekenhuis verlaat.

Blatter heeft dit al jaren geleden begrepen. De kleine potentaat die zijn hele leven lang al werd geminacht om zijn gebrek aan lengte, humor, uitstraling en talent besloot zijn eigen ego weg te poetsen om een groter doel te dienen. Met elke ziel die hem verwenste, werd een liefhebber van het pure voetbal geboren. Elke beschimping richting zijn persoon was er een die de edele sport met rust liet.

Hij heeft slechts presidentiële suites, smeergeld en hersenloze lingeriemodellen als schamele dank ontvangen. Hopelijk komt daar ooit erkenning bij. Het besef dat met het star volhouden van antieke spelopvattingen het spel qua wanhoop en frustratie een ongekende extra dimensie heeft meegekregen.

---Simon Casali-KrzentowskiKopenhagen (Den.)