Lezerscolumn - Heldenstatus past niet bij Zlatan

Onze oproep voor een lezerscolumn is goed aangeslagen. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Hieronder een bijdrage van Mark Stoop uit Amsterdam. Voor even was hij terug in Amsterdam, de sterspeler uit Malmö, Zlatan Ibrahimovic. Eerder deze week sprak Martin Jol, voorafgaand aan het treffen met AC Milan: 'Ibrahimovic is de beste spits ter wereld.'

Ooit was deze beste spits ter wereld van Ajax. In de zomer van 2004 verruilt Zlatan Ajax voor het Juventus van Capello. Juventus wordt dat jaar de kampioen van Italië, maar later zal die titel – wegens omkoping – worden afgenomen. Zes jaar na zijn vertrek is hij al weer toe aan zijn derde Italiaanse club, met tussendoor een uitstapje naar Barcelona.

Als de landstitel geen landstitel blijkt, in de zomer van 2005, treft Juventus op 7 augustus het Benfica van, nota bene, Ronald Koeman. Het is een oefenwedstrijd, in de brandende Portugese zon. Als de laatste toeschouwers net zijn gaan zitten – de wedstrijd is een kleine vijf minuten oud – pikt Zlatan de bal op het middenveld op, legt met zijn schouder de bal voor zijn linker en schiet vanaf een metertje of dertig de bal zomaar in de haak: 0-1. Ik vergat spontaan zijn slalom tegen NAC.

Vanaf toen wist ik het zeker. Een jaar nadat hij de ArenA definitief gedag zwaaide, had Zlatan mijn tot dan toe favoriete Ajacied verslagen. Vijf Portugese minuten: weg Jari Litmanen. Ibracadabra werd mijn nieuwe all time nummer 1. Ook al speelde hij inmiddels in het zwartwit gestreepte shirt van de oude dame.

Met Jol ben ik het eens. Ibrahimovic kan alles. Hij is een vedette pur sang; ruig, groot, indrukwekkend, angstaanjagend. Wie naast Ibrahimovic in de spelerstunnel staat schrikt, er staat een mastodont. En toch, een echte publiekslieveling is hij nergens geworden. De heldenstatus past niet bij de Zweed. Na Juventus ging Ibra naar Internationale, om vervolgens bij Barcelona terecht te komen. Daar mocht de boomlange spits deze zomer alweer weg om terug richting Milaan te verhuizen, voor de Rossoneri ditmaal.

Het is Guardiola's grootste fout tot dusver. Want wie Ibrahimovic eenmaal heeft moet hem nooit meer weg doen. Het enige probleem van Zlatan is dat hij iets té goed is. Ibrahimovic kan alles met een bal. Zlatan heeft geen getructe filmpjes nodig, hij kan het gewoon, zonder montage. En daar hebben ze bij Barcelona al anderen voor. Zlatan moest de killer zijn, maar is dat nooit geworden, hij heeft teveel Messi, te veel de oude Ronaldinho, en dat moet je als diepe spits niet hebben.

Maar niet alleen tegen NAC en Benfica maakte Zlatan grote indruk op mij. Wat te denken van het puntertje tegen Celta de Vigo. In oktober 2003 bepaalt Zlatan, na een fenomenale individuele actie, de eindstand van het Champions League treffen Ajax – Celta op 1-0.

Ook op het Belgische net valt de treffer goed. De commentator begeleidt de goal met een prachtig Vlaams accent, hij heeft het over 'Zlatan Ibrahimovic, de zoon van God.' Het komt even op me over alsof het echt zo is. Alsof ik hoor 'Jordi Cruijff, de zoon van Johan.' Het klopt, Zlatan is de zoon van God.

---Mark StoopAmsterdam