Lezerscolumn (!) - El Presidente Clarence

Onze oproep voor een lezerscolumn is goed aangeslagen. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Hieronder een bijdrage van Feyzi Tan uit Tiel. Johannesburg, 11 juli 2010

Het is zondagavond 11 juli. De WK-finale tussen Nederland en Brazilië bloedt dood in het laatste kwartier. De 0-0 stand op het scorebord schijnt almaar feller in het stadion en de seconden lijken steeds langzamer weg te tikken. De 97.000 aanwezige supporters zijn muisstil. Plotseling raakt Van der Vaart geblesseerd en Van Marwijk roept Seedorf naar zich toe!

Seedorf, we kennen hem als de oersterke volwassen tiener met benen als boomstammen uit zijn Ajax-tijd en later als vedette van Real Madrid, Inter en AC Milan. Zijn band met Oranje had echter meer weg van een LAT-relatie dan een huwelijk. Trainers zagen het niet in hem zitten en zelfs het publiek ontving hem regelmatig met boe-geroep. In het buitenland snapte men er niks van; raar volk, die Hollanders...

Dan komt de wissel. Seedorf loopt het veld op onder luid applaus van het Oranje-legioen. Zelfs Brazilianen staan op om hun eerbetoon aan Seedorf kenbaar te maken. '86ste minuut: Van der Wiel op Van Bommel, die zoekt Van Persie, die kaatst op Seedorf. Seedorf neemt aan, kapt een man uit en kijkt om zich heen. Van Persie sprint de ruimte in en Seedorf steekt de bal; prachtige pass. Maar dan, Lucio zet de tackle in… PENALTY!'

Van Persie is de aangewezen persoon, maar past (bijgeloof?). Van der Vaart is gewisseld en niemand anders lijkt dit klusje te willen klaren. Maar, daar waar ik zo vurig op hoop, gebeurt. Daar in het zuidelijkste deel van Afrika, daar waar Nederland voor het eerst wereldkampioen kan worden. Daar staat Seedorf op en loopt naar de bal. Het is muisstil. Je hoort de gedachten in het stadion. Nee, alsjeblieft, niet doen! En anderzijds: Ja, kom op Seedorf! Dit is het moment, je kunt het!

Keeper Dida van Brazilië, zijn grote vriend bij Milan, loopt naar Seedorf toe. Hij omhelst hem, schenkt zijn clubgenoot een glimlach plus een kus op zijn kale hoofd, en begeeft zich dan weer richting doellijn. Het is alsof Dida al weet wat er gaat gebeuren en er vrede mee heeft. Dit is het lot en het lot mag je niet tarten…

Clarence Seedorf neemt een kleine aanloop, kijkt naar de bal, haalt diep adem, versnelt richting bal en neemt de penalty. Dida duikt de hoek in, Nederland sluit zijn ogen…. en de bal, de bal gaat snoeihard hoog door het midden: GOAL!!!! 1-0!!!

Het is mij ineens helemaal duidelijk geworden. Seedorf was niet voorbestemd om slechts als een van de vele spelers toegejuicht te worden. Ook niet om bewonderd en gerespecteerd te worden. Toen Clarence Seedorf op 1 april 1976, omringd door de Surinaamse jungle, ter wereld kwam stond het al vast; ooit maakt hij ons wereldkampioen. Het is het hem wel verdomd moeilijk gemaakt hier in ons monarchistisch landje.

Waarom? Omdat het koningshuis nu eenmaal niks heeft met een president. Tot er een revolutie plaatsvindt... ---Feyzi TanTiel