Lezerscolumn - Eigenbelang boven teambelang

Onze oproep voor een lezerscolumn is goed aangeslagen. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Hieronder een bijdrage van Fabio D'Agata uit Utrecht. Kampioenswedstrijd: Siena – Inter 0-1 (12. Milito). Finale Coppa Italia Inter – Roma 1-0 (40. Milito). Finale Champions League Inter – Bayern Munchen 2-0 (25. Milito, 35. Milito). Zijn sprint naar de cornervlag met woeste armgebaren bij het juichen geven zijn belangrijke doelpunten nog het extra toefje slagroom.

Als supporter schreeuw je hem nog harder toe dan je eigenlijk zou willen. Het is een spits met dodelijk gif door zijn aderen. Hij heeft het gekregen in de Serie A en daarmee zorgde hij bijna in zijn eentje voor de triple. Bondscoach Maradona geeft hem 91 minuutjes. 91 schamele minuutjes. Uit armoede bij elkaar gesprokkeld. Zelfs bij een kleine achterstand tegen Duitsland, toen uitschakeling dichterbij kwam, waren de billen lekker warm op het bankje.

Even warmlopen. Dat dan weer wel. En dan weer zitten. Iets irritanters kun je een speler niet laten doen. Waarschijnlijk keek Maradona hem niet eens aan en mocht de assistent-trainer vier willekeurige namen opnoemen van spelers die mochten warmlopen.

Professional Milito houdt zijn mond terwijl zijn gedachten als een zwerm door elkaar vliegende hommels in zijn hoofd rond dwalen. Een killer als hij is nodig. Zijn gif is nodig. Zestig minuten gespeeld: 1-0 achter. Niets. Zeventig minuten gespeeld 2-0 achter. Wissel. De regisseur zet camera 22 live, die op de wisselspeler staat ingezoemd. Pastore. Pastore? Ja, Pastore, van Catania. Natuurlijk was het binnen no time 3-0 en 4-0. Wilde Pluisje weer naar huisje? Nee, dat geloof ik niet, maar het lag er zo dik bovenop.

Een ding is mooi. Hetzelfde gif giert ook door het lijf van Sneijder en wij zijn niet zo dom hem niet in de basis te zetten. Of hem ook maar te wisselen. 'Je moet Sneijder wisselen.' Ja hoor... Dat gif is de olie voor de Oranje-motor. De brandstof. De input die Stekelenburg verandert in Uitstekelenburg.

Van Bommel heeft trouwens een Duitse variant. Dat gif is zelfs nog iets donkerder van kleur, maar heeft een iets minder scherpe geur. Bij Sneijder deins je achterover als je met je neus iets te dichtbij komt. Sneijder staat in vlam.

Sneijder en Van Bommel. Een Italiaan geworden. Een Duitser geworden. Die spelen alles. Zeven wedstrijden keer negentig minuten is zeshonderddertig minuten plus blessuretijd (geen Nederlandse wedstrijd zal verlengd worden). Zeshonderddertig minuten lang het gif van Sneijder en Van Bommel en we draaien op volle toeren.

Dan is er nog één probleem. Een heel lastig probleem. Eentje waar je moeilijk bij kunt. Nee, niet de trainer, hij doet het geweldig, maar het is een instelling. Een mindset. Een mentale kwestie. Iets tussen de oren. Het liever zonder hulp van Sneijder en van Bommel te doen.

En als dat niet lukt, doorploeteren. Een lang, gespierd, lenig lijf met hangende schouders. Het is de verkeerde volgorde van prioriteiten stellen; eigenbelang boven teambelang. Dat is nog veel dodelijker dan het geval Milito. We hebben nog één probleem, of liever gezegd, één uitdaging: Robin van Persie.

---Fabio D'AgataUtrecht