Lezerscolumn - Eeuwige rebel, laat je hart spreken

Onze oproep voor een lezerscolumn is goed aangeslagen. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Hieronder een bijdrage van Tim Nijhof uit Hengelo. Eric Cantona, eeuwige rebel. De Fransman riep op tot een internationale bankrun, maar het beoogde effect blijft uit. De mensen nemen niet massaal hun geld op. Ach, Cantona. Ik zag hem gisteren in beeld, onderuitgezakt op een rode bank. Zijn evangelie verspreidend, met weidse armgebaren.

Hij heeft tegenwoordig een messiaanse baard, Cantona. Op zich vind ik dat niet erg. Ik kan veel van de man hebben. Hij duikt bij tijd en wijle op in reclames. Dat mag van mij. Eric Cantona moet ook eten, helaas is dat zo. Als acteur laat hij bepaald geen verpletterende indruk achter, maar oké, soit. De rol van zijn leven heeft hij al gespeeld, als patron van Manchester United. Als ik zijn markante hoofd zie, denk ik aan die majestueuze chip tegen Sunderland. Die stift zelf was al beeldschoon, het juichen erna gaf het doelpunt nog meer cachet. In trance bevroor hij daar, met zijn borst vooruit en zijn kraag omhoog. Hij bleef doorvoetballen, zonder dat er een bal in de buurt was. De acteur in hem openbaarde zich.

Op 31-jarige leeftijd nam hij als Roi Eric afscheid. Wat had ik graag langer van hem genoten. Hij had de kicksen niet eens aan hoeven trekken. Voor een Cantona die in burger op de middenstip had voorgedragen uit het boek Illuminations van zijn favoriete schrijver Rimbaud was ik naar het stadion gekomen.

Het mocht niet zo zijn. Cantona mijdt het gras al ruim een decennium lang. Wel verschijnt hij op beachvoetbalvelden. Met die baard en een zonnebril, in korte mouwtjes en een petje op zijn hoofd, coachend wat niet te coachen valt. Het heeft iets dieptreurigs. Maar goed, hand over het hart. Het is Cantona. En dan zomaar, uit het niets, werpt hij zich op als publieke vijand nummer één van de banken. Ondertussen vraag ik mij af: geeft die man nog om voetbal? Ik denk het wel. Cantona acteert dat hij niets meer met het spel heeft. Alsof niet hij, maar een voor hem volkomen vreemde figuur dribbelde, kopte en stiftte. Alsof hij niet meer weet hoe mooi en effectief een bal met buitenkant rechts kan zijn.

Het is een pose. Ergens begrijp ik dat hij een nieuwe carrière op wil bouwen en zijn imago van voetbalheld van zich af wil schudden. Toch zou iets meer betrokkenheid bij het spel dat hem groot maakte hem geen kwaad doen.

Ik weet dat het erin zit. Hij was deze zomer vernietigend over Raymond Domenech. 'Hij is de slechtste Franse coach sinds Lodewijk XVI', aldus Cantona.

Natuurlijk heeft hij oog voor wat klopt in het voetbal en wat niet. Wat zou het prachtig zijn als Cantona na de banken de FIFA uitdaagt. 'We nemen de internationale voetbalbond over en geven het spel terug aan het volk.'

Dat had hij moeten zeggen. Het kan nog altijd. Cantona, eeuwige rebel, laat je hart spreken. Geef ons het voetbal waar we zo naar verlangen. Geef ons een kraagje, een stift. Vive la révolution.

---Tim NijhofHengelo