Lezerscolumn (!) - Eendagsvlieg leeft nog steeds

We wisten het allemaal zeker. Als één Nederlander van Real Madrid weer snel in het vliegtuig zou zitten, was het Royston Ricky Drenthe. Vooral toen hij tijdens een tv-interview met Wilfried de Jong openhartig vertelde over zijn faalangst. Faalangst! Van het woord alleen al word je bang. Al was het interview een verademing als je het vergelijkt met de doodgeboren nababbels die je op je bord krijgt als je naar Studio Sport kijkt.

Maar goed. Praten over je onzekerheden doe je niet. Je maakt de dingen er alleen maar erger op. Zo erg dat ik even dacht dat Drenthe de bank van Real Madrid voorgoed had ingeruild voor die van een psychiater. En dat zijn moeder stiekem valiumtabletjes verstopte in de masterbeef met bakbanaan. ’Hier jongen, eet maar. Daar word je rustig van.’

Inmiddels zijn duizenden vliegtuigen opgestegen van de Madrileense luchthaven Barajas. Ook met Nederlandse voetballers aan boord die kort of iets langer geleden bedolven onder de olé’s werden binnengehaald. Op de taxibaan richting München en Milaan spugen ze hun complete cursus Spaans in het kotszakje. Eenmaal in de lucht kunnen ze de slangenkuil nog even zien liggen.

Drenthe blijft met beide voeten op de grond achter. Hij leert om te gaan met de koninklijke fluitconcerten van 80.000 supporters in het Bernabéu. Ga d’r maar aan staan. Een uur verplicht luisteren naar een cd van Berdien Sternberg is er een feest bij. Maar Drenthe is sterk. Beetje bij beetje wrikt hij zich los van de bank. En zijn kapsel danst weer uitdagend alle kanten op als hij langs de zijlijn dendert.

Zoals afgelopen woensdag tegen AC Milan. R. R. Drenthe, met rugnummer 15 weliswaar, wordt gezocht door zijn medespelers. En gevonden. Ook door lokale huisgod Raúl. Drenthe maakt een doelpunt en krikt zijn zelfvertrouwen verder op met een hakbal waaruit meteen een aanval volgt. Het geluid van een afgeladen Bernabéu dat alleen voor hem klapt, kent hij nu ook.

Dat alles zegt niet alles. Misschien wel helemaal niets. Eén Drenthe maakt nog geen lente. En vertrekkende vliegtuigen zijn er in overvloed. Je kunt ze zelfs uitkiezen op kleur, als je wilt. Maar daar gaat het niet om. Wat ontroert zijn de beelden van een man die terugvecht. Dat alleen al is genoeg om een ordinaire gehaktdag bijzonder te maken.

Maar zijn arrogantie en patserigheid dan? Is het echt zo erg? ('Echt wel' zeggen sommigen, 'dat zie je toch aan zijn gouden tand'). Na Real Madrid-Olympique Marseille merkt een journalist op dat het vreemd is dat hij als enige Nederlander speelminuten krijgt. Drenthe antwoordt: ‘Vind jij dat vreemd?’

Natuurlijk. Dan kún je deze krantenkop maken: Drenthe: ik ben beste Nederlander bij Real Madrid. Je kunt ook denken: het komt er misschien wat rottig uit, maar hier is iemand aan het woord die nog steeds heilig in zichzelf gelooft. Dat begint zich langzaam uit te betalen. Na twee jaar in Madrid leeft de eendagsvlieg nog steeds. ---Pascal PanisMaastricht Ook schrijfambities? VI.nl stelt zich open voor bijdragen van lezers/bezoekers. Lees goed de voorwaarden en maak kans dat jouw inzending (column) op onze site wordt gepubliceerd. Klik hier voor meer informatie.