Lezerscolumn - Een gevoel, de magie van Oranje

Onze oproep voor een lezerscolumn is goed aangeslagen. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Hieronder een bijdrage van Vincent van der Mark uit Scheveningen. Vanavond. Vanavond wordt misschien wel belangrijkste wedstrijd uit de geschiedenis van het Nederlandse voetbal gespeeld. De wedstrijd die alles kan veranderen. Een wedstrijd die 24 mensen tot levende legendes kan bombarderen, waarvan één in het bijzonder. Nog maar een paar uur. Je voelt het overal. Over de straten waait een wind van onzekerheid en een verlangen naar iets groots, iets moois. Mensen zijn uit hun doen, functioneren niet naar behoren of helemaal niet. Het land is in rep en roer. Zo ook mijn persoon.

Sinds de zege op 'de alles behalve goddelijke kanaries' ben ik een queeste gestart op zoek naar mijn kluts. De wedstrijd tegen Uruguay heb ik met hartkloppingen doorgebracht aan de beademing en dan moet het ergste nog gaan komen, de finale. Al vele post-WK-trauma’s heeft mijn ziel al moeten verwerken en elke keer verlies ik mezelf weer in de greep van Oranje.

Als je jong bent doe je gewoon vrolijk mee met de rest en ren je na elke gewonnen wedstrijd half kachel de straat op. Iedereen is je vriend en je feest tot vroeg in de morgen op de winst van het Nederlands elftal. Nu ik op de magische dertig ben beland is het tijd voor wat zelfreflectie. Tijd om eens diep in mijn psyche te graven naar de oorsprong van dit Oranje gevoel. Wat heb ik mezelf al die jaren aangedaan en doe ik mezelf nog steeds aan? Wat is de importantie van het feit dat het Nederlands elftal eventueel wereldkampioen wordt?

Is het misschien het drie dagen durende ongegeneerde feesten en zuipen wat er kan gaan plaatsvinden? Als een stel losgeslagen bosmongolen de straat op om totale chaos en anarchie te bewerkstelligen. Openbare dronkenschap, wildsex- en plassen en in lantaarnpalen klimmen. Op momenten van Oranje euforie kijkt de gezaghebber altijd even door de vingers en laat meer toe dan doorgaans gewenst is in dit land. Niet geheel zonder reden want als ons hoofd er naar staat is het in theorie mogelijk om een heuse coup te plegen.

Echter komt er altijd weer het onvermijdelijke moment van bezinning. Het moment waarop het tijd wordt huiswaarts te keren om de consequenties van je gedrag en de realiteit weer onder ogen te zien. Dit valt vaak zwaar. En wat er dan nog rest is slechts de herinnering van toen alles nog mooi was.

Zijn het gevoelens van chauvinisme die elke keer weer opdoemen wanneer het Nederlands elftal voet zet op het mondiale toneel? De aangeboren vaderlandsliefde die mijns inziens elke gezonde, Hollandse jongen in meer of mindere mate bezit? De liefde die onze meesters en juffen ons voeden in de schoolbanken met de glorie van weleer?

De spelers betreden het veld. De spanning stijgt. De Nederlandse vlag, het volkslied, gejuich. Een gevoel van trots giert door je lichaam. 'HOLLAND, HOLLAND', klinkt van de tribunes. Een overwinning voor Oranje. Dat ons kleine, mooie landje dat toch maar weer voor elkaar heeft gespeeld. Wij zijn de beste, Holland is het beste. Het mooiste land ter wereld, daar woon ik. Daar wonen wij. Dat zijn onze jongens! Toch apart dat er weinig tot niets losgemaakt wordt als een Nederlandse schaatser, wielrenner, darter of schansspringer wereldgoud pakt.

Is het dan een gevoel van liefde voor de mannen in het veld. De jongens van Oranje die ik in de loop van de jaren in mijn hart sluit. Als mijn eigen vlees en bloed juich ik ze toe, terwijl ze over die grasmat banjeren. Misschien ben ik héééél stiekem een beetje van ze gaan houden, ook al durf ik dat niet toe te geven. Maar ja, dan is het wel weer raar dat het me geen fuck interesseert wanneer ze voetballen in Milaan, München of Madrid.

Wordt het je aangeleerd? Zit het in je genen? Spelen ze gewoon oogstrelend voetbal? Nee, dat kan het niet zijn. Zo zou ik uren door kunnen gaan. Maar het antwoord gaat nooit komen. Het is een gevoel, magie. De magie van Oranje. Zet 'm op morgen jongens. Doe het voor ons.

---Vincent van der MarkScheveningen