Lezerscolumn - Een admiraal zonder armada

Onze oproep voor een lezerscolumn is goed aangeslagen. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Hieronder een bijdrage van Pieter de Haan uit Lopik. Iedereen is wel bekend met het 'rebound-fenomeen'; dat wanneer je langdurige relatie over is en je je eigenlijk ontheemd voelt. Dat je gewoon weer die liefde terug wilt; die warme omhelzing, die zachte kus in de hals. Je wilt weer die erkenning, die uitdaging. De spanning die een onbeschreven avond in zich kan hebben, maar bol staat van opwinding.

Maar toch, je hebt samen al die jaren zoveel meegemaakt en had nog zoveel plannen met elkaar. Je zag er nog best veel rek in, hoewel de relaties ook best z'n scheurtjes en barstjes had opgelopen hier en daar. Je wilde wat meer vertrouwen krijgen, jij wist precies waar je heen wilde met haar. Tussen de lakens zat het goed.

Maar het is over gegaan. Je weet niet waaraan het lag, kan 1001 dingen opnoemen waar het misschien is begonnen te eindigen. Misschien was het tijd, of de waan van de dag in deze wereld. Het doet er niet meer toe. Het is over, uit en klaar. De wereld ligt aan je voeten. Je weet wat je in huis hebt en dat er genoeg andere vissen in de zee.

Je wil weer op jacht, je komt weer eens onder de mensen en hebt hier en daar een flirt die je nog niet durft te beantwoorden. Je hebt je gelukkig nooit zorgen hoeven maken of je nog goed in de markt ligt, dat zat altijd wel goed, voelde je aan - er staan al wat trofeeën in je kast. Op een feestje word je plots aangesproken door een Italiaanse godin. Zomaar, uit het niets. Je had haar al zien lopen. Zweven eerder. Gracieus als mysterieuze mist boven het Como-meer, beschenen door een enkele straal maanlicht heb je haar gadegeslagen, en schrok je hart even op als ze steels je een snelle, verleidelijke blijk toewierp vanuit de menigte.

Diep van binnen weet je meteen dat dit een maneater is. Ze zal je zien als een trofee, je willen hebben voor alleen dat ene nachtje. Ze zou misschien overwegen langer bij je te blijven, maar dat zal je wat kosten. Deze dame leeft op hoge standaard, en dient onderhouden te worden. Maar ze is zo ontzettend mooi. Noem haar Eva, Lilith, Maria - je wil haar. Wat houdt je tegen?

Je durft de gok te nemen, maar die discrepantie. Je voelt je onzeker. Zou ze je echt willen om wie je bent? Is ze wel single? Die ogen. Zo verleidelijk, zo'n welgebouwd lichaam. Ze vertelt dat haar vorige partner haar verlaten heeft. Voor een andere vrouw nog wel, een Spaanse. Dat wist je heus al, maar deze paringsdans laat je niet lopen. Ze voelt zich eenzaam, zegt ze. Je ziet jezelf al samen in een Milanees appartement. Je nodigt jezelf uit.

Haar blik vol verrukking en sluw als een jager die net zijn konijntje geschoten heeft. 'Graag eerder dan later', voegt ze er nog aan toe. Daar sta je dan, verbouwereerd maar vereerd en met wat krap aanvoelend ondergoed. Verliefd. Althans, dat dénk je. Je hebt het jezelf wijsgemaakt. Daar waar het 'rebound-fenomeen' de hoek om komt kijken - je wílt verliefd zijn en gezien worden om de man die niet voor niets wordt geroemd om wat hij kan. Het opboksen tegen oude liefdes, de norm waar je aan moet blijven voldoen. Die verblindende eerzucht. Dat is aftrappen met een 1-0 achterstand.

Ook deze liefde is afgelopen, Rafael. Je eiste te vroeg teveel, je gaf loyaliteit en wilde het meervoudig terug. Terwijl zij alleen maar mooi wilde zijn. Je voelde je onmachtig. Je Spaans temperament beteugeld. Een admiraal zonder armada. Je leefde in rijkdom en in armoedelijke liefde. Een verstandshuwelijk met kunstmest voor onvruchtbare grond. Het was kort en eerlijk gezegd niet echt krachtig. Eigenlijk mis je je oude liefde, Rafa. Julie hadden zo'n mooie tijd aan de rivier. Maar de brug over de Mersey is verbrand. Bij wie wil je nu gaan afdwingen dat ze van je gaat houden?

Pieter de HaanLopik