Lezerscolumn - Bonte stoet b-acteurs in sporttenue

Onze oproep voor een lezerscolumn wordt kennelijk gewaardeerd. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen zijn altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Zie de balk onderaan. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Deze keer een bijdrage van Joost Ploegmakers uit Eindhoven. Vier redenen waarom ik eigenlijk niet naar voetbal moet kijken.

1. Voetballers zijn b-acteurs in sporttenue.

'Oh, oh, oh, wat een pijn. Het doet zo’n pijn, dat ik over het gras begin te rollen als een ADHD’er met insomnia in bed.' Geef toe: voetbal is geen sport voor stoere mannen. Meer en meer zien ze er door hun tatoeages wel uit als cagefighters, maar bij het kleinste tikje ligt Potige Smurf in mensvorm direct op het gras te roepen om zijn moeder (Ducrot, 2008).

Het geacteerde testosteron komt pas echt goed tot uiting als er een ploegmaat op de grond ligt en de tegenstander doorspeelt. Wat onsportief! 'Onze ploeggenoot ligt al een halve minuut te doen alsof hij ieder moment kan overlijden door dat (eventueel rake) tikje op zijn enkel en zij maar doorvoetballen! Zodra de bal buiten de lijnen is, gaan we ze eens flink de waarheid vertellen en eventueel een duw uitdelen! In de tussentijd kan Frits de verzorger met een spons onze zwaargewonde medespeler weer tot leven brengen.'

2. Wat interesseert het mij dat jij je voortplant?

Een doelpunt maken is vrij essentieel bij voetbal. Het kan op allerlei manieren, met bijna alle lichaamsdelen. Om een doelpunt juichen daarentegen, is minder belangrijk. Je mag best blij zijn met een doelpunt, want daar doe je namelijk allemaal voor. Maar denk je nu echt dat je jouw privéleven met Jan en alleman moet delen?

Dat de ene man op de tribune tegen zijn buurman zegt: ''Jippie! Fransje scoort de 2-0 én hij heeft zijn vrouw bezwangerd, want hij stopt zijn duim in zijn mond! Dubbel feest!'' Een hartje vormen met je handen is heel erg jaren zestig. Zoiets doen echte mannen anno 2011 niet. Een duim in je mond steken doen alleen echte baby’s en timmerlieden die zich zojuist met een hamer op die duim hebben geslagen.’

3. De bal is rond.

Waarom weet niemand, maar voetballers en trainers worden na een wedstrijd geïnterviewd. Dan worden cliché vragen gesteld en nog grotere clichés gebruikt bij de antwoorden. Heb je verloren, dan heb je in ieder geval je stinkende best gedaan. Twee keer achter elkaar verloren? Dan zit het even tegen. Op de trainingen gaat het goed, maar in de wedstrijden komt het er nog niet uit. Nog vaker verloren? Dan zit je in de hoek waar de klappen vallen. En je wordt benadeeld door de scheidsrechter.

4. It's all about the money.

Wat blijft er van een sport over als rijke olie- en andere baronnen clubs kopen? Als de spelers van dat team investeringen à la hausse zijn of slechts poppetjes in het poppenhuis van de verveelde stinkrijke eigenaar?

Vitesse werd verkocht, in Engeland zijn zowat alle clubs minimaal een keer in handen gekomen van een of andere rijke baas. Waar juich je dan voor? En wij maar rondrijden in onze auto waar hele dure brandstof in moet. De auto én de voetbalwereld draaiende houdend.

Conclusie: ik zou eigenlijk niet moeten kijken. Maar ik doe het toch.

Joost PloegmakersEindhoven