Lezerscolumn - Beschikbaar voor Nieuwjaarsdag

Onze oproep voor een lezerscolumn is goed aangeslagen. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Hieronder een bijdrage van Ruud Doevendans uit Utrecht. Zou Nigel de Jong al plannen hebben gemaakt voor Nieuwjaarsdag? Zonder de inbreng van de brekebeen van Oranje legde Nederland een puike partij op de mat tegen Zweden. Van der Vaart, Sneijder en Afellay dansten door de blauw-witte gelederen. Huntelaar (acht goals in vier duels - are you watching, Van Persie?) was zo scherp als een pasgeslepen mes.

We hebben ons geen seconde verveeld en, misschien ook niet geheel onbelangrijk, geen seconde hoeven te schamen voor de wandaden van onze middenvelders. Het was weer eens een genoegen om naar het Nederlands elftal te kijken. En, laten we eerlijk zijn, dat was best even geleden. Toch?

Twee jaar lang stelde Bert van Marwijk twee verdedigende middenvelders op, waarvan in ieder geval Nigel de Jong uitsluitend destructieve taken had. Hij moest de tegenstander het spel op het middenveld onmogelijk maken. Meerwaarde in balbezit werd daaraan volkomen ondergeschikt gemaakt.

Met De Jong had Nederland geen aanspeelpunt op het middenveld en een speler die bijna iedere bal die hij ontving, zonder nadenken terugkaatste naar de speler waar hij vandaan kwam. Geen wonder dat de opbouw van het Nederlands elftal er vaak zo langzaam en stroperig uitzag. Heitinga, Ooijer, Mathijsen, ze konden geen kant op.

Tegen Zweden speelde Rafael van der Vaart op de positie die normaliter De Jong inneemt. Van der Vaart, die zo’n ophef maakte na zijn wissel tegen Finland. De nieuwbakken Londenaar nam revanche op zijn coach en misschien ook wel een beetje op zijn eigen gedrag. Hij speelde een magnifieke wedstrijd, was overal aanspeelbaar, had doorlopend goede oplossingen en vond die oplossingen heel vaak in voorwaartse richting.

Je zag Huntelaar en Afellay opleven. En ondertussen veroverde Van der Vaart niet minder ballen dan Nigel de Jong doorgaans doet. Een knappe coach die Van der Vaart nog passeert. Zo was de beenbreuk van Hatem Ben Arfa toch nog ergens goed voor, zou je bijna zeggen.

Het spel van Van der Vaart heeft ons met betrekking tot Nigel de Jong iets belangrijks geleerd, talloze keren belangrijker dan de drie punten die konden worden bijgeschreven. Het heeft bewezen dat je 'dit soort voetballers' niet nodig hebt voor goed voetbal en ook niet om te winnen.

Te vaak hebben we dat de laatste tijd gehoord: het was niet mooi wat De Jong (en soms Van Bommel) lieten zien, maar 'dit soort voetballers heb je wél nodig om resultaat te boeken'. Oeverloos gezwets dus, en dat is tegen Zweden toch maar mooi duidelijk geworden. Met dank aan Van der Vaart, die deze positie op zijn eigen wijze invulling gaf. Het hele team, het hele stadion, het hele land heeft ervan genoten. En ervan geprofiteerd. Hopelijk trekt Van Marwijk de juiste conclusie.

Dat zou betekenen dan Nigel de Jong op Nieuwjaarsdag zijn debuut maakt voor de Oud Internationals, op een bevroren en besneeuwde akker tegen de Koninklijke HFC. Emauslaan 2, Haarlem. En eh …, wees een beetje voorzichtig. Die jongens moeten de dag erna gewoon weer naar hun werk.

---Ruud DoevendansDuiven