Leicester City, de onvergetelijke droom voorbij

De naam Craig Shakespeare viel deze week. Hij werd bedankt door de club voor bewezen diensten na de 1-1 van Leicester City afgelopen maandagavond thuis tegen West Bromwich Albion. De voormalige assistent van Claudio Ranieri tekende afgelopen zomer nog een driejarig contract nadat hij The Foxes als interim had behoed voor degradatie. Er werd gefluisterd dat Shakespeare de stille tovenaar was die het mooiste voetbalsprookje ooit mede mogelijk maakte. De waarheid zal zoals wel vaker ergens in het midden hebben gelegen.

Het tweede ontslag van dit Premier League-seizoen bracht herinneringen boven aan een jaar dat alweer zo ver achter ons lijkt te liggen. Pep Guardiola was nog geen trainer van Manchester City, José Mourinho nog niet aangesteld door Manchester United en Antonio Conte moest met Italië nog een EK afwerken toen Wes Morgan als captain de beker optilde in het King Power Stadium.

Met terugwerkende kracht krijgt het sprookjesjaar van Leicester City een steeds mysterieuzer karakter. Alles viel op de een of andere manier perfect op zijn plaats. Het was een niet te regisseren succes. Onmogelijk te herhalen ook. Ineens gebeurde het, ineens viel alles samen en leek het of het nooit anders was geweest. Het elftal dat de onmogelijke droom waarmaakte kan elke liefhebber zo opdreunen. Tot in de eeuwigheid staan zij synoniem voor de meest onwaarschijnlijke landstitel in het Engelse voetbal. Mocht je per ongeluk een naam zijn vergeten, dan hoef je alleen maar naar het team van nu te kijken. Zoveel is er namelijk niet veranderd.

De meeste recent opstelling van Leicester: Schmeichel; Simpson, Morgan, Maguire, Fuchs; Mahrez, Iborra, Ndidi, Albrighton; Iheanacho, Vardy.

Zeven van de vaste kampioenself spelen dus nog altijd in het blauwe Leicester-shirt: Schmeichel, Simpson, Morgan, Fuchs, Mahrez, Albrighton en Vardy stonden bijna altijd het wedstrijdformulier van Claudio Ranieri. Een simpele 4-4-2 waarop niemand een jaar lang een antwoord had.

Ontbreken: N’Golo Kanté, Danny Drinkwater, Robert Huth en Shinji Okazaki.

Kanté en Drinkwater staan zoals bekend onder contract bij Chelsea, Huth onderging afgelopen zomer een enkeloperatie en Okazaki zat tegen West Bromwich Albion op de bank.

Met zes punten uit acht duels bezet Leicester City nu de achttiende plaats. Aan het einde van het seizoen betekent dat degradatie. Je kunt ook zeggen: Leicester City staat precies op de plek waar het zo’n beetje hoort te staan. 'Niet degraderen', was de opdracht die Ranieri meekreeg van eigenaar Vichai Srivaddhanaprabha (spreek uit als Srivaddhanaprabha). En precies aan die opdracht voldeed de Italiaan, al liep het een beetje uit de hand.

Reden voor heel grote zorg is er overigens (nog) niet. Achttiende klinkt heel dramatisch, maar zet je de resultaten op een rij dan is het ontslag van Shakespeare ergens ook heel vreemd. Leicester City verloor de uitduels met Arsenal (4-3) en Manchester United (2-0) en de thuiswedstrijden tegen Chelsea (1-2) en Liverpool (2-3). Tegen Huddersfield Town (1-1), AFC Bournemouth (0-0) en West Bromwich (1-1) werd gelijkgespeeld. Van Brighton & Hove Albion werd thuis met 2-0 gewonnen. Daarnaast bereikte Leicester de achtste finale van het League Cup-toernooi door eerst Sheffield United (1-4) en daarna Liverpool (2-0) uit te schakelen. Het zijn normale uitslagen.

Het wegsturen van Shakespeare en het bittere ontslag van Ranieri vorig seizoen heeft van Leicester City weer een heel gewone club gemaakt waar elke volgende trainer weer de volgende opdracht meekrijgt: niet degraderen.

Gelukkig hebben we de beelden nog als bewijs waartoe zo'n simpele opdracht kan leiden wanneer alles op miraculeuze wijze in elkaar valt. Met als een van de hoogtepunten het optreden van Andrea Bocelli op de middenstip in een shirt van Leicester City. Let bij het onderstaande filmpje ook op het gezicht van Claudio Ranieri die met zijn linkerarm het publiek tot stilte maant uit respect voor de man die naast hem staat. Zo ziet geluk eruit. Geen borstklopperij omdat je iets buitengewoons hebt gepresteerd, maar simpel genieten van een klein moment van pure vreugde.

Voor wie het is ontgaan: Claudio Ranieri werkt intussen in Frankrijk. FC Nantes begon het seizoen met twee nederlagen, maar kende daarna een reeks van vijf zeges en twee gelijke spelen die heeft geleid tot een voorlopig gedeelde derde plaats achter Paris Saint-Germain en AS Monaco. 'Durf te dromen', zal hij zijn spelers hebben voorgehouden. Want wie weet komt ooit die dag.