Kloof

data-height="150" data-width="120" data-align="clear" data-caption="" src="http://www.vi.nl/upload/3a9b84bc-4cb8-4499-9f58-0a34ce71d79c_image3732839346771283001.jpg" /> Het gaat niet goed met me. Ik zit in een crisis, want ik ben te kritisch. Neem nou vorige week donderdagavond. Er was niks mis met de sfeer rond Feyenoord-PSV, het leek echt op Europa Cup-voetbal. Maar ik vond dat er wel een heleboel mis was met het niveau van de wedstrijd. Tot een kwartiertje voor het verstrijken van de officiële speeltijd heb ik me zitten vervelen en/of ergeren. Ik vond er helemaal niks aan. Geen leuke acties van wie dan ook, nauwelijks kansen, ontstellend veel balverlies, geen niveau. Daarna gebeurde er inderdaad van alles, raakte Feyenoord in euforie en PSV in paniek en was er best sprake van een heus gevecht. Maar een enkele krant kopte daags erna dat deze Feyenoord-PSV een voorbeeld voor het voetbal zou moeten zijn en zaterdagavond hoorde ik bij de NOS een jongere collega reppen over die fantastische wedstrijd van donderdag in De Kuip.Nou weet ik van mezelf zeker dat ik een voetbalgek ben en ook dat ik niet stekeblind rondloop, dus vroeg ik me af wat mij rond Feyenoord-PSV bezielde. Ik voelde me zowat de enige die niet had genoten, donderdag in Rotterdam. Was ik soms humeurig vooraf, waren er privé-problemen, had ik teveel voetbal gezien, had ik gehoopt op veel kansen, veel goals, of was ik gewoon niet geconcentreerd genoeg geweest? Niets van dat alles, moest ik toegeven, dus het probleem, concludeerde ik, zat dieper. Dat merkte ik weer zondag, toen ik bij de topper PSV-Ajax was. Om mij heen riepen toch gewaardeerde voetbalkenners dat het een leuk, spannend duel was, dat behoorlijk boeide. Was ik soms bij een andere wedstrijd geweest, of daar in gedachten? Ik vond PSV-Ajax totaal niet bijzonder. PSV zwoegde dapper tot het bittere einde toe, verdiende ook te winnen, maar verzuimde dat te doen. Tegen Ajax, dat helemaal niks presteerde. Ik had nauwelijks aanvaardbaar voetbal gezien en toch werd er na afloop in de catacomben over een pakkende wedstrijd gesproken.Op weg naar huis tuurde ik regelmatig in de spiegel. Na Feyenoord-PSV had ik evenmin genoten van PSV-Ajax. En ik voelde me vrij eenzaam met mijn opvattingen. Waar geniet ik nog wel van?, vroeg ik me wanhopig af. Zaterdag op Highbury van Robert Pires en Dennis Bergkamp, maar die mag je niet vergelijken met spelers in Nederland, want beiden zijn ons niveau inmiddels wel ontgroeid. Ik geniet van een soepel lopende aanval, een messcherpe counter, een reddende sliding, een pass over afstand, een zweefduik, een effectieve één-twee, ik geniet van voetbal. Ik zag in De Kuip dat schot van Mark van Bommel, die kopbal van Pierre van Hooijdonk. Ik zag in Eindhoven eigenlijk alleen maar de inzet van PSV en het afstandsschot van Tomás Galásek, verder zag ik niets. Maar in mijn kringen werd ik niet gehoord.Er bestaat een kloof tussen een gedeelte van mijn ijverige collega's en mijzelf en ik mag hopen dat het geen generatiekloof is. Dat het alleen maar een verschil van inzicht betreft. En ik mag ook hopen dat in Nederland inmiddels niet iedereen vindt dat de spanning alles vergoedt, al ben ik ook blij met die spanning omdat er zonder spanning donderdag en zondag heel weinig te beleven zou zijn geweest. En ik mag hopen dat de vaderlandse sportjournalistiek niet vanwege kijk-, lees- en verkoopcijfers vrolijker doet dan normaal, want als dat zo is vallen daardoor straks een aantal soortgenoten en ik bij hun werkgever buiten de boot.Maar vermoedelijk is het zoals ik begon. Binnen in me zit het fout. Ik ben te kritisch. Ik word een verzuurde, oude man. De topwedstrijden in Nederland zijn formidabel, alleen ik wil het niet zien.Kees Jansma