'Jonker is fulltime het eeltknobbeltje van Van Gaal'

Toch is er helemaal niets vreemds aan. Andries is fulltime het eeltknobbeltje van Louis van Gaal. Heel ongemakkelijk als je nette schoenen draagt, maar fijn om aan te krabben. Dat is precies Jonkers functie. Louis krabbelt af en toe aan hem. En dat vindt Andries heerlijk. Jonker is al jaren de hond die op verjaardagen zijn natte neus in je kruis drukt en geaaid wil worden. Hij vindt het heerlijk als je tegen hem praat. 'Ben jij dan een heel goede trainer, hè? Ja! Kijk eens even wat een goede trainer. Is een heel goede trainer, hoor. Stil maar, stil maar, oh, oh, oh, wat een goede trainer ben jij.' Laat hem ruiken aan een kledingstuk van zijn oude vriend Dennis van Wijk, en Andries verscheurt het grommend. Trouw als een herdershond.

En hier komt Louis in beeld. Die houdt van trouwe mensen. Mensen die in hem een unieke halfgod zien. Mensen die niet zeuren. Mensen die zich klein maken en die gevaarloos zijn, omdat ze nooit zíjn niveau zullen bereiken. Dan zit je met Andries Jonker wel goed. Die voldoet aan alle eisen. Als Louis samen met Jonker reist, zit deze heel klein opgevouwen in het rollende koffertje achter Van Gaal.

Niemand bewondert Louis zo onvoorwaardelijk als Andries Jonker. Hij doet thuis een wolkje melk in zijn koffie en laat dat dan heel enthousiast zien aan alle familieleden. Kijk eens, die room! Precies het gezicht van Louis van Gaal. Andries Jonker heeft thuis een collectie van 96 aardappels die gelijkenis vertonen met Van Gaal. In het weekeinde draait hij platen van Cuby + Blizzards achterstevoren en hoort daar dan trainingsschema's van Van Gaal in. Andries draagt zijn haar zelfs als Louis. Beetje jaren vijftig. Je denkt er automatisch een regenjas onder.

Deze Andries Jonker neemt Louis mee naar Bayern. Dat is slim. Ze zullen bij Bayern meteen begrijpen, alleen al door het gedrag van Jonker, hoe het werkt bij hun nieuwe trainer: je moet hem bewonderen en dan ben je zijn vriend. Zo werkte het ook met Martin Haar bij AZ. Ik heb dat een aantal keren meegemaakt, als ik ging kijken bij een training. Zeker vorig seizoen, toen het erg slecht ging met AZ, fungeerde Martin Haar als buffertje. Van Gaal liep ongenaakbaar over het trainingsveld en Haar lulde wat met de vaste supporters. Ja, het was me wat, die resultaten. Nou, wat je zei, dat was niet best. Nee, hij was het met de fans eens, het ging moeizaam. Niemand anders dan Haar heeft harder gehoopt dat de resultaten wat beter zouden worden, want hij wist: als het goed gaat, voert Van Gaal graag zelf weer het woord. Dan heeft hij opeens weer tijd om aan de rand van het veld te poseren met bussen vol AZ-supporters.

Ik verheug me erg op de eerste beelden van Andries Jonker als assistent-trainer van Bayern. Misschien wordt het wel net zo mooi als ooit met Henk ten Cate, de assistent van Frank Rijkaard bij Barcelona. Henk loerde steeds met een half oog naar de camera als hij Ronaldinho een klopje op diens kont gaf. Henk deed vaak net even te enthousiast een arm om de sterren heen. Ik vond dat wel lief. Je zag aan Henk dat hij het zelf eigenlijk ook nog niet geloofde. Hij, de man die ooit hollend langs de kant met schuim om zijn bek de lichtmasten bij Vitesse probeerde aan te krijgen, stond opeens in het verre Spanje. Ongelooflijk.

Fotografen van VI, díé foto wil ik zien, na de eerste training van Bayern. Zé Roberto tegenover Andries Jonker. Een legendarische middenvelder in gesprek met een een kolenboertje. Drie zakken eierkooltjes graag. Dank u wel. Zé Roberto zal naar Andries luisteren zoals je naar iemand luistert die een telefoonabonnement aan je probeert te verkopen. Verveeld. Maar Andries zal genieten als hij de fotografen hoort afdrukken. Dat neemt niemand hem meer af. Vreemd genoeg maken veel journalisten zich zorgen of Louis van Gaal en de Duitse pers wel goed met elkaar kunnen opschieten. Louis heeft, in tegenstelling tot Rafael van der Vaart, geen vrouw die tijdens een wedstrijd langzaam de tepelhoven kan laten zwellen. Ik zie Truus niet zo snel in een typisch Beiers jurkje met een getuit mondje anderhalve meter braadworst door een pan schudden, op de cover van een Duits magazine. In Studio Sport legde Youri Mulder nog eens uit dat de Duitse journalistiek nog wel even wat anders is dan hier in Nederland. Wat Youri eigenlijk bedoelde: Van Gaal zal ons nog gaan missen. Dat geloof ik helemaal niet. Je moet wel blind zijn als je niet ziet dat Van Gaal de confrontatie met de media juist opzoekt. Hij doet dat bewust, om het wij-gevoel in de groep te vergroten. Een goedkope, eenvoudige truc. Journalisten keihard aanvallen en als een keizer pal voor je groep gaan staan. Je komt op voor je spelers. Wie aan zijn team komt, krijgt met Louis te maken. Dat doet blijkbaar iets met voetballers. Ik denk dat Louis zich juist vreselijk verheugt op de confrontatie met de Duitse pers. Hij zal zich weer eens als volkomen authentiek kunnen profileren. Als een man met een missie.

Van Gaal en de Duitse pers gaan elkaar vinden in een uiterst harmonieus huwelijk. Hij scheldt ze verrot en zij schrijven dat ze verrot zijn gescholden. De spelers van Bayern München zullen steeds meer van Louis gaan houden, de lezers zullen hem steeds meer gaan haten en steeds meer kranten gaan kopen. Zo wordt iedereen gelukkig.

Het zal allemaal lopen zoals Louis het wil. Andries Jonker en de meegenomen Louis van Gaal-janker Stijn Schaars zullen de levende bewijzen zijn van Louis' levensfilosofie: Bewonder mij en het komt allemaal goed.

Nico Dijkshoorn