Italië rouwt om magische nummer 10: wie was Evaristo Beccalossi?

Beccalossi overleed woensdag 6 mei op 69-jarige leeftijd. De oud-speler van Internazionale gold eind jaren zeventig en begin jaren tachtig als een van de meest talentvolle spelers van Italië. Een klassieke nummer 10, linksbenig, technisch verfijnd en onvoorspelbaar. 'Als hij een goede dag had, was hij voor niemand te stoppen', vertelde oud-teamgenoot Fulvio Collovati woensdag aan La Gazzetta dello Sport. 'Hij was een goochelaar met de bal.'

De aanvallende middenvelder brak door bij Brescia en speelde later voor Cesena, Internazionale, Sampdoria, Monza en opnieuw Brescia. Vooral bij Inter groeide hij uit tot publiekslieveling. Tussen 1978 en 1984 won hij de Scudetto en de Coppa Italia met de Nerazzurri. In totaal speelde Beccalossi 189 wedstrijden in de Serie A, waarin hij dertig keer scoorde. Supporters zagen in hem de opvolger van Sandro Mazzola. Dat hij grillig was, maakte hem alleen maar populairder. 'Mijn ploeggenoten wisten nooit of ze met tien of twaalf man speelden', grapte hij ooit over zichzelf.

Maar juist die ongrijpbaarheid maakte Beccalossi uniek. Hij leefde volledig op zijn eigen manier. In zijn laatste grote interview met La Gazzetta dello Sport vertelde hij openhartig over zijn leven als voetballer. 'Ik rookte een pakje sigaretten per dag, dronk tien koppen koffie en trainde eigenlijk maar één keer echt per week.' Op vrijdagen lag hij volgens eigen zeggen rokend met een sigaret en de Gazzetta op de massagetafel. Terwijl ploeggenoten herstelden of rust namen, trok Beccalossi daarna vaak de nacht in. Milaan was zijn speeltuin. Restaurants, cafés en nachtclubs aan de Navigli; overal kende men hem. 'Ik hield van mensen en zij hielden van mij.'

Zijn carrière kreeg nooit de internationale bekroning die velen hem gunden. Beccalossi miste het gewonnen WK van 1982 met Italië, iets waar hij altijd moeite mee hield. Volgens Collovati onterecht. 'Als we het puur over talent hebben, had hij absoluut bij die selectie moeten zitten.'

Toch bleef Beccalossi groter dan statistieken of prijzen. Hij werd het gezicht van een tijdperk. Een voetballer die speelde op gevoel, leefde op instinct en zich nooit volledig liet temmen door trainers, tactieken of discipline. 'Het Inter-shirt betekende alles voor hem', zei Collovati. En misschien is dat wel waarom Italië nu rouwt om veel meer dan een oud-voetballer. Italië neemt afscheid van een verdwijnend soort speler. Een magische nummer 10, die deed waar hij zin in had en juist daardoor onvergetelijk werd.