Inter staat op uit de dood en haalt CL-finale in spektakelstuk tegen Barça

Zo furieus als het vorige week begon, was het op deze dinsdagavond niet. Symbool voor het eerste deel van de wedstrijd: een paar zeer felle acties van Inter-verdediger Federico Dimarco jegens Lamine Yamal, het Catalaanse kindsterretje dat vorige week zo helder straalde. Barcelona had de bal, Inter loerde op momentjes om massaal druk te zetten en vlijmscherp te counteren.

Het plannetje van Simone Inzaghi zat uitstekend in elkaar, bleek halverwege de eerste helft. Na een Barça-slordigheidje kwam Inter aan de bal. De blauw-zwarten begonnen aan een tegenstoot. Denzel Dumfries kreeg de bal en kon op Wojciech Szczesny af. Oog in oog met de Poolse sluitpost legde hij breed op Lautaro Martínez, die zo het laatste zetje kon geven: 1-0.

Francesco Acerbi had even later een verhoogde hartslag, maar de 37-jarige verdediger kon opgelucht ademhalen toen Dennis Higler en Pol van Boekel in het VAR-busje geen sluitend bewijs vonden voor de Catalaanse beschuldiging van hands. Nadat Hakan Calhanoglu vijf minuten voor rust een grote kans op 2-0 om zeep hielp, leek het bij rust een minieme marge te worden.

Totdat Higler en Van Boekel zich ineens op de lijn van arbiter Szymon Marciniak meldden. De Pool werd naar het scherm geroepen en oordeelde dat Pau Caubarsí een overtreding had gemaakt op Martínez: penalty. Calhanoglu liet zich dat buitenkansje niet ontnemen. Voor de tweede keer in drie seizoenen leek Inter vol gas af te koersen op de finale van de Champions League.

Leek. In de tweede helft vond het team van Hansi Flick een tweede adem. Eric García volleerde raak uit een voorzet van Gerard Martin, 2-1, tien minuten na rust. Al heel snel leek het 2-2 te worden na een knappe counter. García schoot, maar met een knappe redding voorkwam Yann Sommer dat zijn ploeg een koekje van eigen deeg kreeg. Even later, na een uur, kopte Dani Olmo de stand na een uur spelen op 2-2. Daar kon zelfs geen Zwitserse superheld met handschoenen wat aan doen.

Daarmee was alles weer in evenwicht. Barcelona leek de kans te krijgen om voor het eerst in dit tweeluik op voorsprong te komen. Er was een strafschop gegeven voor een overtreding van Henrikh Mkhitaryan op Yamal, maar op advies van Higler en Van Boekel werd de bal uiteindelijk buiten de zestien gelegd. Yamal wist Sommer niet aan het werk te zetten met zijn vrije trap, laat staan dat hij de ervaren goalie kon kloppen.

Er leken een verlenging in aantocht, maar drie minuten voor tijd voltooide Barcelona zijn comeback. Raphinha trof eerst de vuisten van Sommer, in de rebound kon de Braziliaan in de lange hoek scoren: 2-3, sensatie compleet. Voor het eerst in tien jaar kon Barcelona de finale van de Champions League ruiken.

Diep in blessuretijd werd het toch nog gelijk. Acerbi, de oude krijger, was als stormram naar het front gestuurd en ramde op aangeven van Dumfries de 3-3 tegen de netten. Nog altijd was de show niet gelopen: aan de overkant kreeg Yamal met de laatste actie van de wedstrijd nog de kans om een verlenging alsnog te vermijden. De neutrale toeschouwer zal blij zijn geweest dat Yamal miste, zodat er nog een half uur aan dit tweeluik werd vastgeplakt.

In de verlenging deelde Inter de volgende mep uit aan de bezoekers, die zich al in de finale in München hadden gewaand. Gesleur van Marcus Thuram hield de blauw-zwarte aanval in leven, uiteindelijk was het Davide Frattesi die Szczesny in de lange hoek verschalkte en de herrijzenis van Internazionale vervolledigde. Het murw gebeukte Barcelona had er niet meer van terug.

Inter, waar Stefan de Vrij uitblinker Dumfries nog verving in het slotkwartier, hield stand - met dank aan nog maar twee knappe interventies van Sommer bleef het 4-3, of over twee wedstrijden gezien: 7-6. Voor de tweede keer in drie jaar spelen de Nerazzurri de finale van de Champions League, woensdag wordt duidelijk of het tegen Paris Saint-Germain of Arsenal zal zijn. De Fransen verdedigen op eigen veld een 1-0 voorsprong.