Inter

data-height="150" data-width="120" data-align="clear" data-caption="" src="http://www.vi.nl/upload/03ed1b87-cb4f-4f85-8f53-886a8d3c8420_image7770699271620283714.jpg" /> Het is zondagavond en ik kijk naar Inter Chievo. Het staat 1-1 en de wedstrijd is typisch Italiaans. Hard dus, geen goed maar wel fanatiek voetbal, veel zogenaamde lange ballen, weinig technisch vernuft, veel duels. Wat Inter doet lijkt voornamelijk op toeval te berusten, waarbij de ploeg rekent op de kracht van stormram Christian Vieri en de momenten van de wél inventieve Alvaro Recoba. Ik moet denken aan vorige week woensdagavond, toen Ronald Koeman na afloop van de nederlaag van Ajax (1-0) woest de kleedkamer van Inter inkeek. 'Zo'n ploeg wil ik nooit trainen', foeterde Koeman, ?wat een hopeloos voetbal!' Een beetje hetzelfde wat ik eerder die avond Wim Kieft en Willem van Hanegem had horen zeggen. Maar in die kleedkamer knalden de kurken van de champagneflessen, wreef de clubleiding zich vergenoegd in de handen en sprak iedereen vol bewondering en grijnzend over de verrichtingen van Ajax. 'Wat een mooi elftal, wat een mooi voetbal, wat een prachtige talenten, maar wij van Inter hadden na rust toch veruit de beste kansen.'

Een dag later deed de Italiaanse voetbalpers het nog eens dunnetjes over: 'Het nieuwe Ajax is opgestaan, maar laat het niet in schoonheid sterven.' Kortom, het verschil in opvatting tussen Italië en Nederland over hoe voetbal gespeeld moet worden bleek weer eens overduidelijk.

Ikzelf had ook zwaar de pest in na dat doelpunt van Hernan Crespo. Omdat tot dan Ajax al het werk verzette en op vijandelijke bodem soms knap opbouwde, omdat het de magistrale Cristian Chivu en de sterke Andy van der Meyde showde, omdat het Jari Litmanen koesterde, omdat het een heuse spelopvatting etaleerde. Maar ik had vooral de smoor in omdat ik van tevoren de uiteindelijke 1-0 voor de Italianen had voorspeld. Want Inter won al zovele malen eerder op vergelijkbare wijze. Koeman had in de dagen voor de wedstrijd Johan Cruijff nagepraat door te zeggen dat Italiaanse ploegen hun tegenstander bijna altijd laten denken dat je beter bent, maar dat zoiets bijna nooit uit de uitslag blijkt. Dus zo ook ditmaal. Tot ergernis van de echte liefhebbers, tot wie ik ook mezelf reken.

Maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat de vreugde in en om het stadion na de wedstrijd toch ook vragen bij me opriep. Zijn de ruim 45 duizend Inter-fans dan geen echte liefhebbers? Zijn alle spelers van Héctor Cúper dom en is de trainer zelf stekeblind? Is Nederland een beter voetballand dan Italië? Moet de heersende voetbalmacht zich volledig op ons gaan richten? Dient Inter zich te schamen voor de 1-0 en is Ajax de morele winnaar? Bestaat in voetbal de/een morele winnaar?

Ikzelf ben opgegroeid met de generatie Cruijff-Keizer-Van Hanegem-Rensenbrink en raakte definitief verwend door het tijdperk Van Basten-Gullit. Maar die laatsten stelden zelf hun filosofie over het spel enigszins bij toen zij naar Milan verhuisden, omdat zij Italiaans leerden denken en doen. Italië kent geen naïviteit. Italië adoreert vedetten en mooi voetbal, maar Italië verkiest het resultaat.

Italië zou iets meer van Nederland moeten hebben, Nederland iets meer van Italië. Ajax zou zich best eens mogen generen voor zijn voetbal, omdat het voor één keertje meedogenloos is geweest. Inter zou best eens voor meer-Recoba mogen kiezen, ook al wordt het daardoor defensief meer kwetsbaar.

Het is tien over tien als Vieri vanaf de strafschopstip toch nog 2-1 voor Inter maakt tegen Chievo. De vechtmachine viert weer feest. Ik besluit er niet meer cynisch over te doen. Ik zal nooit van dit Italiaanse voetbal gaan houden, maar durf er wel respect voor te hebben.

Kees Jansma