'Ik vraag me af wie eigenlijk de baas is in de Kuip'

Toen Kevin Hofland, namens die spelers, achter de rug van de trainer en de directeur ging klagen bij president commissaris Dick van Well, escaleerde de situatie en verliet Verbeek, gefrustreerd maar met opgeheven hoofd, De Kuip. Leo Beenhakker moest een technisch beleid voeren met een lege portemonnee. Volgens een paar sponsors had hij een te grote mond. Zij waren er verantwoordelijk voor dat Don Leo, met een geweldige staat van dienst in het internationale topvoetbal, als een kwajongen op straat werd gezet.

Financieel directeur Onno Jacobs, geen beleidsbepaler, maar slechts een veredelde boekhouder, was de intimidaties van een kleine groep pseudo supporters zat en stapte op. Om het drama compleet te maken, stemden wat overbetaalde blagen, die eerder miljonair dan volwassen zijn, trainer Mario Been weg. De directie dronk een glas, deed een plas en alles bleef zoals het was. De ridicule situatie bij Feyenoord doet me denken aan mijn oude trainer bij SC Cambuur. Jan Bens, nota bene een ex-Feyenoorder, was een wijs man. 'Zodra de soldaten de baas worden, is de oorlog verloren', zei hij altijd. De huidige generatie voetballers verdient onverantwoord veel geld. Ze dragen petjes, zonnebrillen en ze twitteren. Communiceren is ouderwets, ze sluiten zich van de buitenwereld af door middel van een iPod en een dominante koptelefoon. Ze koesteren de lusten van hun bestaan en hebben geen boodschap aan de lasten. En zodra er iets gebeurt wat niet in hun kraam te pas komt, schermen ze met het magische woord 'respect'.

Kritiek, een in hun ogen te lage contractaanbieding of de status van de door de club beschikbaar gestelde auto, worden afgedaan als een gebrek aan respect. Door de zorgelijke financiële situatie van Feyenoord spelen er eigenlijk louter spelers in De Kuip die hun handen moeten dichtknijpen.

Leroy Fer is een talent en Stefan de Vrij heeft zich na een aarzelend begin als rechtsback aardig ontwikkeld als centrale verdediger. Maar al die andere nobody’s moeten dolblij zijn, dat ze dankzij de problemen bij de club het klassieke Feyenoord-shirt mogen dragen en zich in dat prachtige stadion mogen profileren, voor het trouwste publiek van Nederland. Darley en Erwin Mulder zijn matige keepers, Diego Biseswar heeft zijn waanzinnige salaris, zeven ton, nooit waargemaakt en dat geldt ook voor de als een sterspeler binnengehaalde Karim El Ahmadi. Cor van der Gijp, Coen Moulijn, Willem van Hanegem, Wim Jansen, Bennie Wijnstekers, John de Wolf, Ed de Goey, Pierre van Hooijdonk en Robin van Persie, dat waren echte Feyenoorders. Publiekshelden die een rol van betekenis speelden.

Dat geldt niet voor Bart Schenkeveld, Jerson Cabral, Adil Auassar, Kelvin Leerdam, Ricky van Haaren en Bruno Martins Indi. Door gebrek aan beter, mochten ze af en toe even aan het eerste elftal ruiken, maar ze speelden nooit een rol van betekenis. Het was dan ook een verontrustende vorm van zelfoverschatting, dat deze onbeduidende gemankeerde spelers in het trainingskamp samenschoolden en hun trainer met een motie van wantrouwen opzadelden. Een krachtige leider zou het geneuzel van deze omhooggevallen lichtgewichten niet serieus nemen, maar aanvoerder Ron Vlaar greep de borrelpraat aan om zichzelf als de nieuwe leider van de pikorde te manifesteren. Vlaar is een bruikbare verdediger, waar Feyenoord nog weinig plezier aan beleefde, doordat hij constant geblesseerd was. Hij zou zich helemaal op zijn comeback moeten concentreren en hij had als een echte aanvoerder tegen die opgewonden oproerkraaiers en gekrenkte ego’s moeten zeggen, dat ze geen enkel recht van spreken hadden en dat ze hun grieven met Been moesten bespreken.

Nee, Vlaar faalde als aanvoerder, liet zich meeslepen door de emotie en stapte niet naar zijn trainer, maar dacht te scoren bij technisch directeur Martin van Geel. Dat schatte hij wel goed in. Van Geel is zo glad als een aal en belust op macht en persoonlijke roem. Het was hem een doorn in het oog, dat Been nog altijd met Beenhakker dweepte en contact onderhield. Voor de schijn sputterde hij nog even tegen om vervolgens Been met de dodelijke stemming onder zijn spelers te confronteren. Van Geel viel met zijn actie hopeloos door de mand. Hij had meteen een vergadering moeten beleggen met Been en de spelers en dan hadden die klagende wijsneuzen hun trainer maar eens met de keiharde feiten en drogredenen om de oren moeten slaan.

Dat risico wilde hij blijkbaar niet lopen. Hij liet Been opgefokt vertrekken en belegde een persconferentie. Daarin wilde hij heel hypocriet een heldenrol spelen, maar het werd een vernederende afgang. Vanaf de eerste dag in De Kuip liet Van Geel voortdurend weten, dat hij verantwoordelijk was voor alle technische beslissingen. Na het vertrek van Been waste hij plotseling zijn handen in onschuld. Hij was het niet eens met de actie van de spelers, distantieerde zich ervan, betreurde het en liet Vlaar een paar van te voren ingestudeerde open deuren intrappen. Algemeen directeur Gudde zat er bij alsof hij van een andere planeet kwam, maar daar kijkt intussen niemand meer van op. De twee directeuren acteerden teleurstelling en ongenoegen, maar ze deden er niets aan om deze onrust te voorkomen, waardoor Feyenoord een zwalkend schip is, zonder kapitein en stuurman. De supporters, sponsors en spelers bepalen het personeelsbeleid en de verantwoordelijke directeuren proberen te overleven.

Beenhakker en Been waren de ideale mensen om Feyenoord door een financieel moeilijke periode te loodsen. Vorig seizoen eindigde Been met zijn elftal in de middenmoot, meer zat er niet in. Desondanks was er geen enkele waardering voor de twee oer-Feyenoorders. Een paar op macht beluste sponsors liquideerden Beenhakker, en Been werd geslachtofferd door de spelers met wie hij zich moest behelpen. Het is onbeschaafd onrechtvaardig en de club schiet er niets mee op, al krijg ik de indruk, dat er alleen eigen belangen een rol spelen in De Kuip. Een trainer met fatsoensnormen stapt er niet in, een trainer met karakter weigert met deze druiloren, die een collega wegstuurden zonder relevante argumenten, te werken. En geen enkele trainer behaalt met deze spelers betere resultaten dan Been.

Om alle onrust de kop in te drukken zou Van Hanegem in deze situatie heel functioneel zijn. Hij heeft zich al eerder aangeboden, maar werd geheel ten onrechte door Been buiten de deur gehouden. Met zijn komst keert de rust terug en concentreert de publiciteit zich volledig op De Kromme. Hij kan met leden van de huidige technische staf een periode overbruggen. Voor Willem is het een eervolle afsluiting van zijn carrière en het geeft de saneerders rust en tijd om de club weer gezond te maken. Intussen worden de wedstrijden van Feyenoord extra boeiend, want ik ben razend benieuwd of die zelfingenomen spelers, zonder het juk van Been, de tegenstanders wel van de mat spelen. Een grote mond opzetten op een hotelkamer in de provincie, zonder tegengas, is geen verdienste, maar in een volle Kuip die grote mond waarmaken is een ander verhaal.

Feyenoord begint met een zichzelf schromelijk overschattende en laffe spelersgroep de competitie. Die spelers zijn zo beperkt, dat het eigenlijk niet uitmaakt welke trainer er wordt aangesteld, doordat bijna iedere trainer zo goed is als het beschikbare materiaal. De aanvoerder heeft geen enkele invloed op de groep en de directeuren acteren wanhopig krachtige leiders. Gudde zit dankzij een paar sponsors middenin de broodnodige sanering, als boegbeeld stelt hij niets voor. En Van Geel, die zich zo graag als een autoriteit presenteert, heeft deze zinloze spelersopstand dusdanig uit de hand laten lopen, dat hij niet meer serieus te nemen is. Intussen vraag ik me af wie werkelijk de baas is in De Kuip. Voorlopig is Feyenoord het enige bedrijf in Nederland, waar de directieleden zich distantiëren van belangrijke beslissingen.

Johan Derksen