'Hollandser dan Dick Advocaat bestaat bijna niet'

Dick Advocaat gaat het komende half jaar AZ redden. 'Als iedereen na de winterstop fit is plaatsen we ons voor Europees voetbal. Dat staat voor mij als een paal boven water', sprak de coach in een ongekende vlaag van eigenwaan. Yohoo, yohoo.

Zo op het eerste oog kan het nog wel even duren voordat het skelet van Scheringa weer vlees op de botten krijgt. Ik zag de gevallen engelen van Alkmaar vorige week nog net zo dommig punten verliezen als voorheen. Ook zonder de wel erg vlot geliquideerde Ronald Koeman kopte de keeper van Standard Luik AZ genadeloos uit het Europese voetbal.

Ook zonder de trainer die een gebrek aan discipline in zijn aanpak werd verweten, zag ik Mounir El Hamdaoui op ongedisciplineerde wijze een tweede gele kaart pakken tegen PSV. Eens te meer werd duidelijk dat de puinhopen van Alkmaar zijn niet veroorzaakt door de coach, maar door de vedetten zelf. Die moeten na hun abrupte kampioenschap van vorig seizoen realiseren dat ze nog harder moeten werken om aan de top te kunnen blíjven.

En de knoet hanteren, dat kan Dickie wel. Vooralsnog belichaamt Advocaat in Alkmaar vooral het mysterie van de hoop. Gevuld met prijzen en gaseuro’s als hij is en ook al in het bezit van een baan als bondscoach van België, vraag je je af: waar begint deze gevorderde zestiger aan? Angst voor de dood, zo bleek vorige week. 'Voor je het weet ga je Ramses Shaffy achterna.'

Die perceptiebreuk sloeg in het gezicht. Nooit geweten dat Dick Advocaat überhaupt bekend was met de overleden chansonnier en in staat is om Sammy omhoog te neuriën. Van de verweesde voetbaltrainer bestaat immers het beeld dat hij na het trainingsveld direct doorreist naar zijn luxe bunker om daar drie televisies, vier dvd-recorders en het espressoapparaat aan te zetten om alle voetbalbeelden van het universum binnen te halen.

Shaffy? Is dat niet die linksback van Estudiantes? Daarom is hij tot ieders verwondering geland in de polderklei van Alkmaar. Dick Advocaat als herintredend Hollander, hij hield het zelf tot voor kort ook voor een buitennatuurlijk verschijnsel. 'In Nederland werk ik nooit meer', zo verkondigde hij recent nog in VI.

Want dat is het land van azijnzeikers, van lastige media die zich niets laten uitleggen, van respectloze mensen die in hem altijd meer butler dan adel zagen. Bovendien: hij wilde het gezien zijn leeftijd ook rustiger aan doen.

Nu zijn er twee dingen mogelijk: of Alkmaar ligt niet in Nederland of Dick Advocaat heeft zichzelf herontdekt. Waarschijnlijk het laatste. Het leven als bondscoach der Belgen met slechts één interland in het komende half jaar is hem te leeg. Dick Advocaat wil niet alleen werken voor geld, maar ook uit liefhebberij.

En als hij eerlijk in de spiegel kijkt ziet hij bovenal het portret van een Hollandse meester. Blosje op de wangen, druppel aan de neus en een zelf gebreide sjaal om de hals: sinds hij glorieerde in een reclamefilmpje over pindakaas staat het vast: Hollandser dan Dick Advocaat bestaat bijna niet.

En dus zagen we de legende terugkeren in het hogere deel van de Lage Landen. Alsof hij nooit was weggeweest voerde Dick Advocaat vorige week zaterdag in Eindhoven een ouderwetse generaalsparade op in de dug-out van AZ. Driftig benend richting de zijlijn, fluitend op de vingers en schreeuwend naar zijn spelers bewees hij nog niets aan temperament te hebben ingeboet.

Ik ben blij met de rentree van Dickie. Nadat we Louis van Gaal hebben verloren aan de Duitsers levert het komende half jaar in ieder geval degelijk voetbal, prachtige televisie en mooie staaltjes van zelfontploffing op.

En het ethisch fundamentalisme waarop de miauwende Belgen zich beroepen dat ze hun full-time bondscoach nu plots moeten delen met die akelige Nederlanders, is onzin. Een halve Advocaat is nog altijd beter dan een hele René Vandereycken.

Peter Wekking