Buijs: 'Als ik tijdens een wedstrijd een hartaanval krijg, dan maar op zo'n avond'

Geen Eredivisie-trainer die beter op zijn vingers kan fluiten dan Danny Buijs. Of misschien zíjn er wel collega’s die hem kunnen overtreffen, maar houden ze dat verborgen. Bij Fortuna Sittard is er geen ontkomen aan. Het fluitje van de trainer klinkt elke wedstrijd keer op keer. Schel, venijnig, woedend soms. Zelfs als de Fernando Ricksen Side het eigen elftal luid zingend ondersteunt, zoals in de slotfase tegen FC Utrecht, is het noodsignaal van Buijs voor iedereen te horen. Meer dan een duim en wijsvinger heeft hij niet nodig om harder te fluiten dan de scheidsrechter en de juiste speler bij de les te houden: een keeper die een bal beter moet inspelen, een verdediger die sneller moet opschuiven, een aanvaller die meer druk moet zetten op de tegenstander. Buijs ziet het allemaal en blijft langs de kant verbeten blazen, als een Italiaanse badmeester tijdens topdrukte in het golfslagbad.

Tot zover niets nieuws in Sittard.

Daar kijkt ook allang niemand er meer van op als de trainer van Fortuna de blaren op zijn stembanden schreeuwt, zich afreageert op het plexiglazen zijwandje van zijn dug-out of zo nu en dan binnen de krijtlijnen stapt om spelers nog wat instructies te geven. Als Mohamed Ihattaren tegen FC Utrecht na een kwartier het enige doelpunt van de wedstrijd maakt, staat Buijs twee tellen later bijna in het strafschopgebied om linksbuiten Kristoffer Peterson toe te spreken. Business as usual.

Wél opmerkelijk is dat Buijs in de slotfase nadrukkelijk steun zoekt op de tribunes. FC Utrecht dringt aan en krijgt corner na corner, keeper Vasilios Barkas spurt telkens mee naar voren, scheidsrechter Bas Nijhuis telt tot twee keer toe een minuut op bij de blessuretijd vanwege tijdrekken van Fortuna. Buijs beseft dat zijn team alle hulp kan gebruiken. Voor zijn dug-out draait hij zich om naar het publiek op de hoofdtribune en klapwiekt met zijn getatoeëerde armen. De boodschap is helder: meedoen jullie! Zoals de spelers van Fortuna weten ook de supporters naar wie ze moeten luisteren. Ze staan op, beginnen luid te klappen en te zingen. En even later nog eens, na een tweede smeekbede van Buijs. De trainer krijgt wat hij wil: een symbiose tussen aanhang en elftal die misschien net voor het laatste beetje energie zorgt om FC Utrecht te verslaan.

© Pro Shots

Na afloop klettert de feestvreugde van de tribunes. Euforisch zijn ze, de fans van Fortuna. In de tweede helft is de eigen ploeg amper over de middenlijn geweest, maar dat lijkt niemand wat te deren. De spelers hebben alles gegeven, dat is het belangrijkste. Voetballers happen naar adem, anderen liggen uitgeteld op de grond. Eenmaal opgelapt wacht een langdurige ereronde. Buijs loopt uitgelaten mee tussen zijn spelers, balt zijn vuisten en klapt naar het publiek.

Een halfuur later is hij gekalmeerd. Op zijn gezicht een tevreden grijns. Net heeft hij zijn spelers bedankt voor hun inzet. 'Ik zei tegen ze: 'Als ik een keer een hartaanval krijg tijdens een wedstrijd, dan maar op een avond als deze.'' Buijs gaat onverstoorbaar verder. 'Als ik de groep dit karakter zie tonen, deze vechtersmentaliteit, om ten koste van alles een resultaat te halen tegen een ploeg die voetballend beter is; daar kun je alleen maar heel trots op zijn.'

Fortuna wordt vooral geprezen én vervloekt vanwege de defensieve kwaliteiten. Na rust had FC Utrecht-keeper Barkas probleemloos de zaterdagkrant kunnen lezen. Maar de thuisploeg begon wel met aanvallende intenties, wat ook bleek uit het vroege verstoren van de opbouw van de tegenstander. 'We begonnen met Peterson, Sierhuis, Lonwijk, Limnios en Ihattaren', somt Buijs op. 'Dat doen we om goals te maken, om naar voren te voetballen. Maar op een gegeven moment zie je de krachten wegvloeien. Dat heeft ook met de kwaliteiten van FC Utrecht te maken. Dan ben je aangewezen op overleven, in de hoop dat je nog een keer uit een counter kunt toeslaan. Maar de intentie is goed voetballen. Dat hebben we bij vlagen gedaan tegen NEC en Go Ahead Eagles, en in de eerste fase bij Telstar. Maar soms worden andere dingen gevraagd. Als je dan dit kunt brengen als groep, met fysiek heel moeilijke omstandigheden, dan kan ik daar wel van genieten.'

Fortuna pakte tien punten uit de eerste zes wedstrijden en klom zaterdag naar de zesde plaats. De overwinning tegen FC Utrecht volgde na zes dagen waarin de ploeg van Buijs uitwedstrijden speelde tegen Telstar (1-3) en Feyenoord (2-0). Een zwaar programma, zeker voor een krappe selectie. Buijs perst er alles uit en gebruikt wat hij kan om de winstkansen te verhogen. Dus ook het publiek, zaterdagavond. 'Er zijn een paar jongens, die vallen om. Philip Brittijn komt een kwartier voor tijd naar me toe en zegt: 'Ik moet eruit.' 'Dat kan niet', antwoordde ik, 'want we hebben al vijf keer gewisseld.' Hij moest door, nog twintig minuten. En zo waren meer jongens door hun krachten heen. Dan weet ik, uit mijn eigen ervaring, dat het publiek je zoveel energie kan geven dat je je grens nog verder weg kunt leggen. Juist als een ploeg het moeilijk heeft, heb je nodig dat al die mensen achter je gaan staan.'

Buijs vergt het uiterste van alles en iedereen bij zijn club, van zichzelf op de eerste plaats, en is zo ook zijn derde seizoen in Sittard goed begonnen. In zijn coaching is hij hard en direct, ongetwijfeld zullen zijn spelers tijdens hun slaap nog weleens nagejaagd worden door zijn fluitje. Maar dat zijn werkwijze al zo lang aanslaat bij Fortuna, net als eerder bij FC Groningen, geeft aan dat hij ook een andere kant heeft. Spelers roemen zijn betrokkenheid en interesse op menselijk vlak. De aanpak van Buijs is nog niet uitgewerkt, zo bleek tegen FC Utrecht weer.

Ter geruststelling: de trainer uit Alblasserdam is nog lang niet van plan in het harnas te sterven. 'Maak ik me ook totaal geen zorgen over. Ik ben best wel fit, eet gezond, leef gezond, heb het goed naar mijn zin. Ik ben heel gelukkig. Dat hart van mij kan wel wat hebben.'