'Harry van Raaij wordt een beetje zielig'

Eerder had hij ook al warme relaties met Dick Advocaat en Erik Gerets. Advocaat liet hem in de steek, doordat hij voor de zoveelste keer voor het grote geld koos, deze keer van Glasgow Rangers. Van Raaij moest Gerets met pijn in zijn hart ontslaan, na een motie van wantrouwen uit de spelersgroep. Bij zijn vertrek was Van Raaij erelid van PSV, bondsridder van de KNVB, hij kreeg het ereteken van de stad Eindhoven en was officier in de Orde van Oranje-Nassau. Tot slot werd hij in het kader van vijftig jaar profvoetbal in Nederland uitgeroepen tot de beste bestuurder van die periode. Desondanks kon de Brabander geen afstand nemen. Hij bleef zijn opvolger Rob Westerhof, die zíjn financiële erfenis moest saneren, storend voor de voeten lopen, bleef zich in de media profileren en nu is er ook nog een door De Telegraaf-journalist Yoeri van den Busken geschreven boek uitgekomen.

De vriendelijke opa uit de provincie blijkt behoorlijk te worstelen met zijn frustraties en haalt in het boek alsnog zijn gram. Het is opvallend dat Arjen Robben een draai om zijn oren krijgt. Hij gedraagt zich in Engeland als een vervelend jongetje met oncollegiale trekjes en geldt binnen Oranje als een verwend kind. Van Raaij verkocht hem voor twintig miljoen euro aan zijn vriend Peter Kenyon van Chelsea. Met dat bedrag dichtte de voorzitter het begrotingstekort. Van Raaij: 'Arjen werd bijgestaan door zijn vader, Hans. Ik vind in de eerste plaats dat een vader nooit de zaken van zijn zoon moet behartigen. Pa Robben was niet de makkelijkste. Hij vond dat Arjen recht had op een bonus omdat hij tot een bepaald aantal wedstrijden was gekomen. Vergeleken met de bedragen waar we zojuist met Chelsea over hadden gesproken ging het om peanuts. De afspraak zou dateren uit de tijd van Frank Arnesen, het was alleen nog steeds niet opgelost. Arjan kwam terug uit Londen, de deal was rond en ik nam hem na de wedstrijd even apart om hem te feliciteren. Toen ik vroeg of er nog bijzonderheden waren, begon hij te zeuren over die bonus. Ik kwam echt een beetje down uit de kleedkamer. We hadden meegewerkt aan een fantastische deal. Hij ging 2,5 miljoen euro per jaar verdienen bij Chelsea.'

Hendrikus Jacobus Maria van Raaij werd op 29 augustus 1936 geboren in het Brabantse Haps als zoon van een timmerman. In het dorp had hij de bijnaam Polly Pil, naar de mascotte van het voetbalschoenenmerk Quick. Van Raaij werd misdienaar in de St. Nicolaaskerk en voetbalde bij Hapse Boys. Als jongen uit een besloten katholieke gemeenschap overwoog hij priester te worden, maar op het laatste moment bedacht hij zich, omdat zijn ouders een dergelijke studie niet konden financieren. Toen zijn vader een eigen bedrijf begon, verhuisde het gezin naar Sint Anthonis. Hij volgde de mulo, de hbs, moderne bedrijfsadministratie en een studie registeraccountant. Hij begon op de loonadministratie bij DAF en zat vaker op de tribune van EVV Eindhoven dan bij PSV. Na zijn overstap naar Philips Electronics begon Van Raaij op de afdeling Interne Accountantsdienst en hij sloot zijn carrière af als concerndirecteur Corporate Accounting.

Onder PSV-voorzitter Van Raaij werd Eindhoven de voetbalhoofdstad van Nederland. Omdat hij ook in Europa een belangrijke rol wilde blijven spelen, haalde hij Guus Hiddink terug. President-commissaris Jan Timmer sprak er schande van, omdat hij een salaris van een miljoen euro onverantwoord vond. Timmer zette Van Raaij neer als een roekeloze bestuurder. Van Raaij was woedend en verweet Timmer haantjesgedrag: 'Als het salaris van Hiddink in de raad van commissarissen ter sprake kwam, vond men dat belachelijk hoog. Collega's die ergens in de raad van bestuur zaten verdienden de helft nog niet. Ze redeneerden vanuit een totaal andere wereld. Je moet PSV leiden als een onderneming, maar beleven als een club. Het salaris van Hiddink was allesbehalve exorbitant hoog. Mark van Bommel verdiende bijna hetzelfde. De kern van alle verwijten is dat ik PSV met een schuld heb achtergelaten. Een deel van die schuld is ontstaan door de bouw van het stadion. Daarnaast zijn er nog rentedragende schulden uit enkele spelersfondsen.'

Van Raaij en Timmer gingen vijftig jaar geleden al samen op de fiets naar de avondschool. Daarna kwamen ze elkaar regelmatig tegen binnen Philips en bij PSV, maar vrienden zijn ze nooit geworden. Van Raaij: 'Bij mijn afscheid zei Timmer dat we het samen als mannen hadden uitgesproken, maar dat klopt niet. De commissarissen zeiden dat ik met een onemanshow bezig was. Ik vond dat de pers een noodzakelijk middel was om mensen goed te informeren. De commissarissen verdwenen een beetje naar de achtergrond. Hiddink was groter dan alle leden van de raad samen. "Je doet net alsof PSV van jou is", zeiden ze. Timmer en ik hebben bijna vijftig jaar samengewerkt. Ik vind dat hij zowel bij Philips als PSV in de beginjaren goed werk heeft geleverd. Maar sinds die persconferentie over het aantrekken van Hiddink is het over.'

Harry van Raaij produceerde een aardig boek, maar wil achteraf op een genante wijze zijn gelijk halen. Hij neemt geen genoegen met zijn rol van opa in de anonimiteit, mist alle media-aandacht en kan het zelfs niet opbrengen zijn opvolgers in alle rust te laten werken. Die opvolgers hebben er voorlopig een dagtaak aan de rode cijfers die hij achterliet weg te werken. Van Raaij was waanzinnig populair bij de spelers en het publiek, maar Timmer luidde niet voor niets de noodklok. Van Raaij heeft geniale dingen gedaan bij PSV, maar liet de club in een financiële chaos achter. Gepaste bescheidenheid was op zijn plaats geweest. Van Raaij komt echter met een tweehonderd pagina's lange lofzang op zichzelf. Hij wordt een beetje zielig. Ik denk eigenlijk dat de raad van commissarissen en de huidige beleidsbepalers ook een heel boeiend boek over Van Raaij kunnen schrijven. Ze zijn er waarschijnlijk te beschaafd voor en weten dat ze een media-oorlog niet winnen van Van Raaij.

Het laatste kunstje van Van Raaij neigt naar zelfverheerlijking. Als hij plechtig belooft voortaan braaf naar PSV te gaan kijken en verder zijn mond te houden en nooit meer roept dat het in zijn tijd veel beter was, mag hij nog één keer het laatste woord hebben. Van Raaij: 'Na mijn vertrek zouden de financiën op orde gebracht zijn. Een eventuele herfinanciering van het stadion zou de schulden alleen maar doen toenemen. Zo beschouwd zijn er dingen gezegd die absoluut onjuist zijn. Met die selectieve berichtgeving heb ik veel moeite. Er wordt een vertekend beeld geschetst door te suggereren dat ik de club financieel ongezond achterliet. Ook al is die schuld in mijn periode ontstaan, de verantwoordelijkheid ligt voor een belangrijk deel bij de commissarissen.'

Johan Derksen