'Han Berger is eigenlijk nooit td geweest'
De laatste keer dat ik Han Berger sprak was in Oss, een paar weken geleden. FC Utrecht oefende tegen TOP en verloor met 3-1. Omdat TOP een aardig elftal heeft en omdat trainer Foeke Booy Utrecht niet in de sterkst mogelijke samenstelling liet beginnen. Kom je dan eenmaal achter en breng je vervolgens alsnog je A-spelers in, dan valt er nog maar weinig te veranderen, zei Han Berger na afloop in de catacomben van het leuke stadion in Oss. Berger zei ook nog trots dat FC Utrecht weer gezond is en ondanks het vertrek van een paar spelers opnieuw over een goed elftal beschikt. Hij klonk als een technisch directeur. Die laten namelijk stuk voor stuk doorschemeren dat de hoofdtrainer alles heeft gekregen wat-ie wilde. Ik heb mijn werk gedaan, nu híj nog... Het zal niet zo bedoeld zjn, maar de technisch directeur kijkt bijna altijd streng, kritisch en argwanend over de schouder van zijn hoofdtrainer mee. Gaat het goed, dan had hij dat wel verwacht; gaat het niet goed, dan heeft hij er toch echt alles aan gedaan...
© Pro Shots
Vorig seizoen maakten wij van de pers daar grapjes over. Leo Beenhakker die in Amsterdam heel terughoudend deed, maar toch uitstraalde dat hij Ronald Koeman op de been hield. En Han Berger, die in Utrecht telkens een vaderlijke hand op de schouder van Foeke Booy legde, die de klus uiteindelijk best fraai klaarde. Dat doet de technisch directeur dus niet per definitie met opzet, maar hij dóét het wel. Omdat hij eigenlijk nog steeds trainer wil zijn en op het veld wil staan. Het verbaasde me dan ook niet dat Berger, zo las ik vorige week, te kennen gaf FC Utrecht te willen verlaten. Omdat het vorig seizoen een tropenjaar was, omdat er verschrikkelijk geknokt moest worden om de club op de been te houden en te saneren, omdat er nu toch weer een goed elftal stond, omdat er financieel nog meer geknepen diende te worden, omdat hij niet langer een duur blok aan het been wilde zijn. Han hoopte op een functie elders; ergens in Japan of zoiets. Als trainer.Waarmee de aap uit de mouw kwam. Berger is eigenlijk nooit technisch directeur geweest. Hij deed zijn job, maakte vele uren, maar snakte altijd naar dat trainingsveld en die spelers. Lekker alleen maar dat gezeur van die voetballers, nooit meer dat oeverloze geleuter met bestuur, gemeente, sponsors en supporters. Nooit meer die angst voor de financiële afgrond, nooit meer intriges. Nooit meer frustraties, omdat jij weet dat je het eigenlijk beter kunt dan die trainer. Nooit meer dat kille, kloterige gevoel in je onderbuik als het eerste elftal succes heeft en daarvan veel te weinig op jóú afstraalt. Ik neem het de td verre van kwalijk, ik constateer slechts. De Beenhakkers en Bergers poogden vorig seizoen best hun persoonlijke gevoelens in te dammen, maar wie hen hoorde en las in interviews wist dat het vreselijk kriebelde. In hun hart beseften ze dat ze eigenlijk op en om het veld thuishoorden. Ze wilden geen obstructie plegen, maar deden dat toch. Ze wilden best goed contact met de hoofdtrainer, maar slaagden daar nooit echt in, omdat ook die de hete adem van zijn oud collega voelde.Berger had het daar zicht- en hoorbaar moeilijk mee. Omdat hij, ondanks allerlei uitstapjes, altijd Mister FC Utrecht is gebleven. Hij begon er jong, had het dikwijls moeilijk, maar bleef op de been. Een formidabele prestatie. Als een ander daarna vergelijkbaar succes boekt, is dat moeilijk te accepteren. Berger was eigenlijk een ongelukkige technisch directeur. Straks, in Japan of zo, neemt hij zijn oude stiel weer op, wetende dat hij, ongeacht de resultaten, nu wél een juiste keus heeft gemaakt.
Kees Jansma