'Grondalen was alleen door een eland te stoppen'

Een stilist was Svein destijds niet. Meer een menselijke gehaktmolen. Zijn beruchtste overtreding was die op Ralf Edström in 1977. Het kostte de Zweedse spits maanden om te herstellen. Kenners menen zelfs dat Edström daarna nooit meer de oude is geworden. Maar volgens Svein viel het allemaal wel mee. 'Het was een ongelukje', klonk het aan de andere kant van de lijn, 'meer niet.'

Voor een menselijk gehaktmolen had hij een vriendelijke stem: zacht en met zo'n Scandinavisch accent dat je vroeg of laat altijd aan de Muppet Show doet denken. We spraken over de kansen van Noorwegen tegen Nederland. Svein had er nogal een hard hoofd in. Volgens hem was Noorwegen helemaal niet zo'n goede ploeg. De enige verdediger die hem beviel was Brede Hangeland. 'Dat is tenminste een stevige speler', zei hij.

Hijzelf kwam tot 77 interlands. Dat hadden er dus ook 78 kunnen zijn, als hij destijds die eland niet was tegengekomen. 'Het was in het bos', zei Svein. 'Ik was daar aan het joggen. Toen gebeurde het.' Hij vertelde zijn verhaal. Hoe hij, al joggend, op een heuvel was beland. Dat hij daar wel iets bruins op de grond had zien liggen, maar zich pas realiseerde dat het een eland was toen hij er al bijna over struikelde. En dat hij het beest in het voorbijgaan per ongeluk had geraakt. 'Dat vond de eland niet zo leuk', zei Svein.

'Hij werd kwaad op me.' Het beest had zich opgericht en was briesend tegenover de voetballer gaan staan. 'Ja, op zijn achterpoten. Die eland wilde me schoppen. Toen ben ik snel op de grond gaan liggen en heb me van de heuvel laten rollen. Maar onderweg raakte ik iets scherps, een steen of zo. Mijn bovenbeen lag meteen helemaal open. Ik heb me toen eerst nog een tijdje moeten schuilhouden tussen de struiken. Pas toen de eland weg was, kon ik naar het huis van de clubarts van Rosenborg BK strompelen. Die heeft me ter plekke gehecht.' Het incident kostte Svein de interland tegen Finland. Maar het leverde hem ook een bescheiden cultstatus op. Kranten schreven over de verdediger die alleen door een eland was uit te schakelen. En ook nu, dik dertig jaar na dato, valt zijn naam nog geregeld bij voetbalquizzen in het land.

Svein Grondalen bleef uiteindelijk tot 1984 doorvoetballen. Veel grote prijzen won hij niet. Toch staat hij elk jaar nog wel eens in de krant. Wanneer er weer eens ergens een lijstje wordt gepubliceerd met bizarre blessures wordt hij - samen met David Seaman (rugblessure bij het pakken van de afstandbediening) en Charlie George (grote teen afgesneden met zijn eigen grasmaaier) - altijd genoemd. 'Ik sta niet elke keer op de eerste plaats', zei Grondalen vlak voordat we weer ophingen, 'maar wel altijd in de topdrie. Altijd.' Misschien was het verbeelding, maar ik zou zweren dat er plotseling een grote mate van trots in zijn stem doorklonk.

Michel van Egmond