Groeten uit Oekraïne: sommige zaken zijn onbetaalbaar
Verslaggever Iwan van Duren is namens Voetbal International in Donetsk, Oekraïne. Hij schrijft voor de website op regelmatige basis en op geheel eigen wijze over de ontwikkelingen tijdens het toernooi. Het is een reclame van Mastercard, meen ik. Een vader die met zijn zoontje een wedstrijd bezoekt. Je ziet ze de trappen oplopen. De magie van de massa ervarend. Boven in beeld komen de bedragen. Ticket. Shirt. Eten. Maar het is het allemaal waard volgens de adverteerder.
© Pro Shots
Ik moet er steeds vaker aan denken hier in Donetsk tijdens Euro 2012. Door de vliegvelden vol privé-jets rond de wedstrijden. Dankzij de colonnes zwarte bolides met geblindeerde ruiten, die door de stad racen over afgezette wegen. Vanwege de hotels, die hun prijzen tot boven de duizend euro per nacht laten schieten.
Voetbal is al lang niet meer van het volk. Op straat ja, voor de tv ja, als consument ja. Maar de arbeidersklasse is definitief verjaagd uit de stadions. Vervangen door hoger opgeleiden, met plastic pasjes in de leren portefeuille. Om 20.45 uur trappen we woensdag weer af. Niet Nederland, maar Portugal mag zich zoek gaan laten tikken door het Playstation-voetbal van Spanje.
Vanaf 20.45 uur zoemen de camera's weer gretig in op de carnavaleske exhibitionisten op de tribunes. Op de getatoeëerde, fris gecoiffeerde jeugdige filmsterren op flitsende voetbalschoenen. Op Ronaldo. Op de tribunes vol gekleurde shirts en blije mensen. Veelal sponsors en genodigden. Laat u niet in de maling nemen. De echte fans zijn er niet meer. Onbetaalbaar.
Ik heb nog geen Spaans of Portugees shirt gezien op straat. De fanzone is hier al dagen uitgestorven. En dat merken ze hier ook. Vanaf mijn terras zie ik honderden mensen voorbij lopen in de maar aanhoudende verzengende hitte. Maar niemand, die een voetbalshirt draagt. Niemand die voetballiederen zingt.
De laatste echte fans, die ik trof waren een twintigtal Engelsen. Levend voor het voetbal en hun team. Met een beperkte blik, maar dat kenmerkt de uitstervende fan ook. Alles voor het team. Hypotheek, huwelijk, allemaal bijzaken. Een uitstervend ras.
Wat deden deze laatste restanten van het ooit zo gevreesde Engelse legioen nog hier? Engeland speelde toch op hetzelfde moment in Warschau? Heel simpel, ze hadden gegokt en verloren. Gegokt op een tweede plaats in de poule en een vervolgwedstrijd in het duistere Donetsk. Net zoals ik gokte, op de komst van Oranje naar deze stad aan de rand van Rusland.
En ze zitten letterlijk en figuurlijk aan de grond. Geld om naar Warschau te vliegen was er eenvoudig weg niet. Laat staan geld om daar nog een hotel te boeken. Hier in Donetsk slapen sommigen van hen in parken. Of bivakkeren bij Oekraïense families. Tja, hotels van duizend euro per nacht. Reken maar uit. Een toernooi duurt een dag of 23. Tel maar neer dat jaarsalaris. Sommige zaken zijn onbetaalbaar.
Volg Iwan van Duren op Twitter via @iwanvanduren 
Foto's: VI Images