'Groeten uit de Rimboe'

In ruil voor hun satellietsignaal wilden de rechthebbenden de dollars namelijk alleen cash en in een metalen koffertje. Gelijk oversteken en handen zichtbaar! Zoiets.

Even deed de louche afrekening denken aan een ouderwets tumultueuze voetbaltrip naar de ingewanden van Europa. FC Twente moest tenslotte naar Azerbeidzjan, midden in de Kaukasus, op de grens met West-Azië. Beelden doemden op van gastheren in lange zwarte jassen met intimiderende zonnebrillen in een somber gelaat.

Van een hachelijke landing op een vliegveld vol kuilen en gaten. Van een hotel op stelten waar midden in de nacht het brandalarm afgaat en vreemde diersoorten als voedsel worden voorgeschoteld. Van een scheidsrechter die op de avond voor de wedstrijd zijn onschuld en objectiviteit heeft verloren in een groezelig bordeel.

Van avonturen als Kuifje in Tibet, kortom. Van de romantiek van weleer kwam vorige week niets terecht. FC Twente had de trip naar Bakoe herdoopt tot Operatie Qarabagh en hanteerde het draaiboek met militaire precisie.

In Azerbeidzjan was het drie uur later, maar de Twente-spelers bleven eten en slapen volgens de Nederlandse klok. Ontbijt om twaalf uur in de middag en diner om tien uur ’s avonds dus. Keurig op smaak gebracht door een eigen kok die wel voor de zekerheid wat maggi en pindakaas had meegenomen.

De scheidsrechter bleek tijdens de wedstrijd helemaal niet partijdig, doelman Sander Boschker reageerde adequaat op een paar venijnige afstandschoten van de Azeri’s en Steve McClaren en zijn spelers pakten na afloop tevreden hun nieuwe, rode reiskoffertjes in.

Het was 0-0 gebleven en FC Twente ging zonder enge ziektes, vreemde ongelukken en heroïsche verhalen voor het plakboek door naar de Europa League.

Hoe anders was het bijna veertig jaar geleden. Toen moest FC Twente voor de tweede ronde van het toernooi om de Jaarbeurssteden-beker naar Eskisehirspor in het midden van Turkije en het werd een bizarre reis, zoals de
Twentsche Courant Tubantia vorige week reconstrueerde.

Het begon al met de rechtstreekse vlucht die een dag ervoor werd gecanceld omdat op het militaire vliegveld van Eskisehir een NAVO-oefening aan de gang was. De Enschedeërs moesten daarom uitwijken naar Istanboel, stapten daar op de boot om uiteindelijk in een gammele bus te belanden die het gezelschap in twaalf slopende uren over bergpaden en langs ravijnen naar de plaats van bestemming bracht.

Natuurlijk kreeg de bus eerst motorpech en vervolgens een lekke band. Natuurlijk was de wedstrijdkleding zoek toen FC Twente eindelijk in Eskisehir arriveerde. En natuurlijk floot de Joegoslavische scheidsrechter Raus pas voor het eindsignaal nadat Fehti in de tiende minuut van de blessuretijd de 3-2 maakte.

Toen ook begrepen de Twentse-spelers de glimmende oogjes van Raus die er tijdens de wedstrijd geen geheim van maakte al een week in Turkije op vakantie te zijn en er ook nog drie dagen te blijven.

Het meest schilderachtig van alles is die foto in de krant van kok Jacques Bos die op de heenreis één van de vele reparaties aan de bus gebruikte om de uitgehongerde Twente-spelers te voeden.

We zien mannen met imposante bakkebaarden als Epi Drost, Jan Streuer, Willem de Vries, de gebroeders Van de Kerkhof en Piet Schrijvers in een sombere samenzwering bijeen op een bergpas in Turkije. We zien kok Bos gehurkt voor twee campingbranders met daarop twee koekenpannetjes. En we zien Kick van der Vall verlekkerd kijken naar een kratje met tournedos.

De foto heeft wel wat weg van een eigentijdse versie van Groeten uit de Rimboe en is uiteraard in zwart-wit. Als bewijs dat Europees voetbal in vroeger jaren in ieder geval een stuk kleurrijker was.

Peter Wekking