Groeten uit Charkov: wodka, gevaar voor Oranje-legioen
Verslaggever Iwan van Duren is namens Voetbal International in Charkov, Oekraïne. Hij schrijft voor de website op regelmatige basis en op geheel eigen wijze over ontwikkelingen in de speelstad van Oranje. Sommige zaken zijn helder. Charkov. Laten we er niet om heen draaien. Het is geen Hawaï. Geen hond gaat vrijwillig naar Charkov. Maar nu loopt de eerste Indiaan al door de stad. Het zal dan ook een cultuurschok worden als de eerste mannen met bossen wortelen op hun hoofd uit het vliegtuig stappen.
© Pro Shots
Veel is geregeld. Maar toch is het misschien handig wat reistips te delen van het eerste etmaal. Zo ligt er een gloednieuwe terminal op het vliegveld. Waar normaal zo'n tien vluchten per week arriveren, worden dat er de komende dagen soms vijftien per uur. Charters vol opgewonden Denen, Duitsers en Nederlanders.
Ik geef u vast één tip. Neem alleen handbagage mee. In de kraakheldere ontvangsthal rolt precies één fonkelnieuwe bagageband. Dat wordt lachen, totdat jezelf op je koffer staat te wachten.
Weet u wat. Ik geef u er twee. Na aankomst rende een aantal alerte landgenoten direct naar een machine, die verdacht veel van een geldautomaat weg had. Waarschijnlijk was het dat ook. Het enige dat we zeker weten, is dat het ding onmiddellijk de pas van de eerste ongelukkige landgenoot inslikte.
Het laatste wat ik zag van de man was zijn wanhopige blik. Eenmaal in de stad is er naast de straathonden, die ineens met blinkende tanden zomaar auto's en mensen aanvallen. Nog een echt groot gevaar.
Zanger Stef Bos heeft het uitstekend samengevat:
Nog een glas wodkaHet wordt helder in m'n hoofdNog even en ik zie allesWaar ik nooit in heb geloofd
Wodka. Het gevaar voor het Oranje-legioen. Naar Oekraïne vliegen en dan vergeten naar de wedstrijd te gaan, dat kan dat aardappeldrankje aanrichten. Wie vaker naar het oosten reist, weet dat je er niet aan ontkomt. Geen zaken zonder drankje. Wodka drink je met je nieuwe vrienden. De eerste dag, wist ik het nog te ontwijken. Maar vandaag ben ik de klos bij het ontbijt.
Als de serveerster me vraagt of ik koffie of thee wil, voel ik een hand op mijn schouder. Ik kijk op en zie een forse Rus, met wie ik gisteren even heb gepraat. Drie minuten hoogstens. Hij zegt iets in het Russisch. De vrouw knikt. En even later staat er naast mijn gekookte eitje een glas wodka. 'Drink met me vriend.' Mijn njet heeft geen zin. Ik weet het. In een teug gooi ik het naar binnen, En weet u wat? Het is hier eigenlijk eigenlijk wel een mooie stad. Dat zie ik heel helder ineens.
Volg Iwan van Duren op Twitter via @iwanvanduren 
Foto's: VI Images