'Griekenland is terecht kampioen, helaas'

Een mooie kampioen is de ploeg van Otto Rehhagel niet. De Duitse trainer is de nieuwste God van Hellas, en haalde het maximale uit een minimaal getalenteerde selectie. Maar het voetbal was weinig verheffend. Een winnaar, een Europees kampioen, moet iets uitstralen. Reclame zijn voor het voetbal. Wat hebben de Grieken te bieden: teamspirit (plus), een goede tactiek (plus), een negatieve speelstijl (min) en saaie wedstrijden (min min).

Links en rechts hoor ik geluiden dat het zó knap is van Rehhagel en zijn mannen, dat ze er zo goed in zijn geslaagd ploegen van scoren en winnen te houden. Erg knap hoor, maar ook stomvervelend. Natuurlijk gaat het om winnen in het voetbal, maar zijn we vroeger niet allemaal gaan voetballen omdat we een doelpunt wilden maken? Volgens mij hoort het in het voetbal vooral te gaan om het maken van meer goals dan de tegenstander. Ter illustratie: welke Griekse speler verdient de titel beste speler van het EK? Kennen we Dieter Eilts nog*?

De titel van de Grieken past bij het EK, want mooi vond ik Euro 2004 niet. Spannend was het vaak wel. De ontknoping van Frankrijk-Engeland was waanzinnig, Portugal speelde thrillers tegen Spanje en Engeland, Denemarken en Zweden creëerden de meest absurde uitschakeling van Italië, en Nederland en Tsjechië zorgden voor het mooiste duel sinds jaren. En dan hebben we ook nog het ongelooflijke sprookje van König Otto.

Met Nederland is ook een van de weinige ploegen genoemd die wilde voetballen. Bondscoach Dick Advocaat mag dan te boek staan als behoudend, zijn Oranje probeerde wél elk duel aan te vallen. Dat lukte helaas niet altijd en een schoonheidsprijs zal Nederland 2004 zeker niet krijgen, maar uitgezonderd Denemarken en Frankrijk kan ik me geen enkel land voor de geest halen dat als belangrijkste tactiek had het doel van de tegenstander te zoeken, in plaats van de tegenstander tegen te houden. Ook Portugal, Tsjechië en Spanje kozen voor het laatste strijdplan.

Terug naar het Nederlands elftal. Het resultaat is goed, want een halve finaleplaats staat mooi op het palmares. Toch, viel er qua voetbal veel op aan te merken. Onze leeuwen lieten tegen de Tsjechen zien dat ze inderdaad prachtig kunnen voetballen. Maar het Nederlands elftal illustreerde in de wedstrijden tegen Portugal, Zweden en Duitsland zien waarom er de laatste jaren zoveel kritiek is. Zo leverde Oranje ons weer de nodige frustratie op, want met zoveel talent zo pover voetballen: zonde. Maar geldt dat eigenlijk niet voor alle landen? Behalve Griekenland, natuurlijk.

Raymond Beaard

* De kleurloze middenvelder Dieter Eilts werd uitgeroepen tot beste speler van Euro 96