'Geld repareert alles, ook wanbeleid'

Dat maakte niet veel uit, Kalou was gekomen om te slagen als voetballer, maar het voetbal vond hij eigenlijk ook niet veel. Veel lange hoge ballen naar voren. Hij was meer aan het koppen en kwam niet toe aan wat hij het liefst deed: tegenstanders uitspelen en adembenemende doelpunten maken. Hij vond het eigenlijk helemaal niet leuk bij Chelsea. Zou Feyenoord hem niet terugwillen?

Het was een wat verbazingwekkend verhaal van een speler die al was doorgedrongen op het hoogste niveau en in feite al een voorbeeld was voor andere voetballers. Iemand naar wie anderen opkijken, iedereen zou graag in zijn schoenen willen staan. Tegelijkertijd bracht het alles terug naar de essentie. Salomon Kalou was nog twintig jaar en vooral een enorme liefhebber. Iemand die nog het liefst met zijn vrienden op straat voetbalde, op zoek naar de ultieme actie.

Maar het was vooral ook een aanklacht aan de club die daar in feite niets mee deed. Chelsea had miljoenen uitgetrokken voor een aanvaller, maar dat was het dan. De speler werd aan zijn lot overgelaten, zonder enige begeleiding. De uren die hij nu over had, doodde hij soms in de middag door met vrienden wat te gaan voetballen. Diezelfde uren had hij ook op de club kunnen doorbrengen met een trainer die hem nóg beter maakte.

De liefhebber Kalou schreeuwde er eigenlijk om, maar de topclub deed daar niets mee. Kalou is inmiddels door de moeilijke periode heen gekomen, geheel op eigen kracht. Het is een merkwaardig mechanisme. Als hij ten onder was gegaan, dan hadden de beleidsbepalers van Chelsea waarschijnlijk alleen hun schouders opgehaald. Dan had hij niet de topmentaliteit gehad die nodig was. Strik erom en een nieuwe aankoop.

Topkwaliteit selecteert zichzelf nu eenmaal, zo luidt de redenering dan. Nooit zou dan de analyse of evaluatie hebben plaatsgehad wat de club nu had gedaan met haar investering van vele miljoenen. Wat had zij gedaan om die investering te beschermen en te laten slagen? Het is de macht van het geld dat al het wanbeleid maskeert en gewoon nieuw succes koopt. Voetbal kan wat dat betreft een onrechtvaardige sport zijn.

Feyenoord investeert bijvoorbeeld in al die randvoorwaarden, omdat het beseft dat op die manier het verschil te maken is. Die noodzaak wordt vaak ook geboren uit een gebrek aan geld. Het is de realiteit van het voetbal: we niet rijk is, moet beleid maken. Als spelers niet kunnen worden gekocht, dan moet je ze beter maken. In het opportunistische voetbal wil dat echter niet zeggen dat zoiets wordt beloond.

Helaas duurt het laatste namelijk wat langer en tijd is in het voetbal een schaars begrip. Het beleid en de randvoorwaarden kunnen nóg zo goed zijn, de bal die tegen de paal of in het doel belandt is uiteindelijk het verschil tussen goed en slecht beleid. Voor veel voetbalbestuurders is de keuze voor beleid dan ook veel te riskant. Het kopen van een nieuwe goede speler is gewoon veel eenvoudiger.

Taco van den Velde