Gaspart kan niet huilen

En dus was Camp Nou een hel. Voor de spelers, die een flink fluitconcert kregen te slikken. Natuurlijk voor Louis van Gaal, de coach met de radde tong was het middelpunt van tientallen fotografen met zoomlens. Zij hadden geluk, want van het gezicht van Van Gaal was volop teleurstelling, moedeloosheid, machteloosheid en ingehouden woede te scheppen.

De aftocht van de spelers en Van Gaal werd echter overschaduwd door die van Gaspart. De voorzitter maakte er een drama van. Staand in zijn loge tuurde hij aanvankelijk voor zich uit. Een gezicht als een oorwurm, Ad Melkert is er een vrolijke jongen bij. Minutenlang leek hij er te staan, temidden van woedende en tierende supporters, socios vervaarlijk zwaaiend met hun pañuelos blancos. Gaspart bleef staan, zuur staren en probeerde de tranen niet over zijn wangen te laten rollen.

Bestuursleden, vip's en andere bobo's die hem wilden troosten, kregen een snauw: 'Wegwezen! Ben je doof? Weg! Ik blijf!' Zo leek hij te zeggen. Hij was klaar om de woede van de supporters te incasseren. Als martelaar. Vervolgens weigerde hij de loge te verlaten voordat iedereen uit dat vak was verdwenen. Jawel, zoals de kapitein zijn zinkende schip als laatste behoort te verlaten. Bijna zou ik medelijden krijgen met Joan Gaspart.

Waarom niet? Jarenlang heeft hij veel voor de club overgehad, eerst als rechterhand van Luis Nuñez, vervolgens als diens opvolger. Bovendien smeet hij met peseta's en euro's om de beste spelers naar Camp Nou te halen. Dat alles als voorzitter, een functie waarin je eigenlijk alleen maar gezichtsverlies kunt leiden.

Medelijden heb ik echter niet met Joan Gaspart. Wat dat betreft kan ik mij vinden in woorden van mijn baas, Johan Derksen, die beweert dat bestuursleden er vooral voor zichzelf zitten. Nu wil ik niet zo generaliseren als JD, maar in het geval Joan Gaspart ben ik het helemaal met hem eens. Miljonair Gaspart is op jacht naar eeuwige roem. Met Barcelona als speeltje, dat hem (nog meer) status moet geven.

Als Gaspart één ding heeft bewezen, is het dat succes niet te koop is. Javier Saviola, Marc Overmars, Juan Roman Riquelme, Gaizka Mendieta, Louis van Gaal. Allemaal gerenommeerde namen, maar als er geen voetbalfilosofie achter zit, dan heeft het geen nut deze dure mensen aan te trekken. Het leverde vooral slechte resultaten en een enorme schuldenlast op.

Van mij dus geen medelijden voor Gaspart, maar voor de socios. Die houden immers wel van de club. Gaspart bleef zondag niet voor de club staan, maar voor zichzelf. Ik durf te wedden dat hij zelfs baalt, dat hij geen traan kon laten rollen ...

Raymond Beaard