'Feyenoord bewijst dat spelen op aanval nog loont'

Het werd die middag in De Kuip 0-4 en juist in de duels tussen De Mul en Léonard zat het verschil tussen beide ploegen verborgen. De Mul was op dat moment niet eens de vaste rechtsbuiten, dat was de Argentijn Mauro Rosales. Toch kreeg De Mul de voorkeur boven Rosales, doordat hij enkele weken eerder op een doordeweekse avond met Jong Ajax tegen Jong Feyenoord zijn directe tegenstander Léonard alle hoeken van het veld had laten zien.

Nadat de toenmalige Ajax-trainer Henk ten Cate een uur voor de aftrap van Feyenoord-­Ajax had geconstateerd dat Léonard de linksback aan Rotterdamse kant was, besloot hij meteen te reageren. Ten Cate ging daarbij uit van de zwakte van de tegenstander, het was een ingreep die hoort bij een ploeg die wil winnen in plaats van niet verliezen. Het paste ook perfect in het verloop van de wedstrijd. De 0-4 was niet eens geflatteerd. Het was een strijd tussen voetbalgogme en onbegrip, structuur tegen chaos. Dat werd niet alleen uitgedrukt in de doelpunten, maar ook in de scoringspogingen: 8-29!

Blijkbaar kan in het voetbal in één jaar heel veel veranderen. Voor de thuiswedstrijd tegen Ajax had Feyenoord-trainer Bert van Marwijk de opstelling van Ajax bestudeerd en besloten de Zuid-Koreaan Chun-Soo Lee op te stellen. Het was een aanvallende ingreep die inspeelde op de zwakte van de tegenstander. Lee kan een man uitspelen en Ajax posteert al weken noodgedwongen middenvelder Jan Vertonghen als linksback.

Nog maar een seizoen geleden speelde Feyenoord met Theo Lucius, Danny Buijs en Sebastián Pardo op het middenveld naast Jonathan De Guzman. Degelijkheid, fysieke kracht en controle. Afgelopen zondag waren Giovanni van Bronckhorst, Nuri Sahin en Luigi Bruins de spelers naast De Guzman. Niet alleen routine en pure kwaliteit, maar vooral ook de wil de bal te hebben en het spel te bepalen. Het reactievoetbal van vorig jaar is veranderd in actievoetbal.

Dat was ook terug te vinden in de cijfers. Feyenoord-Ajax eindigde in 2-2, maar qua scoringspogingen (18-8), corners (6-2) en balbezit (58 procent-42 procent) is duidelijk dat in De Kuip heel veel is veranderd. In Rotterdam-Zuid weet de linkervoet weer wat de rechter wil. Elke week staat er hetzelfde elftal, in korte tijd is er een ploeg neergezet die speelt om te winnen. Van Marwijk stelde zich aan het begin van dit seizoen ten doel vooral het enorme aantal tegendoelpunten van vorig seizoen te beperken. Dat is aardig gelukt met slechts negen tegentreffers.

Maar het grote verschil zit vooral in de intentie. Feyenoord was vorig seizoen een club waar slechts een crisisbeleid werd gevoerd van de schade beperken en noodverbanden aanleggen. Tegenwoordig heeft het andere kenmerken. Gericht druk zetten bij balverlies om de bal terug te veroveren, backs die opkomen om de achterlijn te zoeken, een herkenbare opbouw die erop gericht is de beste spelers op het middenveld in balbezit te krijgen. Met een spits die niet alleen kan scoren, maar ook de ballen kan terugleggen op doorkomende middenvelders. In De Kuip rolt de bal weer. Dat geeft niet alleen Rotterdam-Zuid hoop, maar is goed nieuws voor het hele Nederlandse voetbal.

Wat vandaag zwart is in het voetbal, kan morgen wit zijn. Feyenoord stond afgelopen zomer met de rug tegen de muur, maar zocht de aanval. Het blijkt dat dat nog steeds loont in het voetbal.

Taco van den Velde