Een ongeslagen status zegt niets op een WK

Ron Greenwood, uit 1921, werd in 1982 op nogal pijnlijke wijze uitgeschakeld met Engeland. Na een vlekkeloze eerste groepsfase strandden The Three Lions in de tweede poulefase door twee keer doelpuntloos gelijk te spelen, tegen West-Duitsland en Spanje. Voor Greenwood, vooral bekend van zijn tijd bij West Ham United, betekende de eliminatie meteen het einde van zijn trainersloopbaan. Een wrang einde, want een balans van drie overwinningen en twee remises is natuurlijk prima op een WK.

Een ander befaamd ongeslagen land is Nieuw-Zeeland in 2010, dat na gelijke spelen tegen Slowakije (1-1), Italië (1-1) en Paraguay (0-0) de koffers kon pakken. Een schrale troost voor de ploeg uit Oceanië was dat zelfs wereldkampioen Spanje het toernooi niet ongeslagen beëindigde door een verliesbeurt in de eerste ronde tegen Zwitserland.

Tellen we ook strafschoppenseries als een gelijkspel - zoals statistici dat doen - dan is het Italië van 1990 ook een bekend voorbeeld van een ongeslagen WK-land. De gastheer won zes van de zeven wedstrijden, maar ging in de halve finale tegen Argentinië ten onder na penalty's. Het Zwitserland van 2006 kreeg zelfs geen enkele tegengoal; in de achtste finale nam Oekraïne de strafschoppen veel beter.

Ongeslagen in de kwalificatie, geen goal incasseren en desondanks het WK missen, dat kan ook. Op weg naar het WK 1974 zegevierde België vier keer en speelde het twee keer gelijk. Het doelsaldo van 12-0 was minder dan dat van Nederland: 24-2.

Alles over het WK 2026