Een MG-B, Kick Wilstra en Skibbeldibabdibaby

Het leven van de levenskunstenaar Mulder is een spannend jongensboek, het stripverhaal van Kick Wilstra. Iedereen kent het character Jan Mulder als sidekick op de televisie, als voetbalanalyticus, schrijver en columnist.

Alleen de oudere jongeren kennen hem nog als de snelle, tweebenige superspits, al heette dat in zijn tijd nog midvoor, van Anderlecht en later Ajax, waar een chronische knieblessure een eind aan zijn carrière maakte.

Voor Mulder bestond er geen zwart gat, nadat hij was afgekeurd als profvoetballer, begon zijn leven pas echt. Hij werd geen anonieme sigarenboer, maar een flamboyante tv-persoonlijkheid, een begenadigd schrijver en een gerespecteerd columnist van kwaliteitskranten.

Mulder is een fascinerende man, een fenomeen met zelfspot. Hij is vermakelijk, scherp, ongenuanceerd, vertederend, chagrijnig, blijmoedig, heldhaftig, grillig, nors en charmant. En hij woont niet eens in de Amsterdamse grachtengordel, maar in het Oost-Groningse Nieuwolda.

Begin jaren zestig verhuisde ik als jongen van dertien jaar vanuit mijn geboortestreek, de regio Nijmegen, naar Drenthe. Daar lag ik wakker van, want ik moest al mijn sociale contacten achterlaten en mijn grote liefde NEC werd me ontnomen.

Vanaf dat moment zag ik mijn club alleen nog uitwedstrijden spelen tegen Zwartemeer, Be Quick, Veendam, GVAV, Heerenveen en Leeuwarden. Uiteindelijk viel het reuze mee, want Drenthe was een warm bad, een feest om op te groeien.

De stormachtige jaren zestig gingen namelijk niet aan de provincie voorbij. We hadden zelfs lokale helden. De bluesband Cuby + Blizzards kreeg een Edison voor de elpee Desolation en Daan Gonlag, de stopper van Achilles uit Assen, werd gekozen in het Nederlands amateurelftal.

Gonlag was mijn held, jaren later zou ik samen met hem bij
SC Cambuur spelen, hij was echt uniek in zijn soort. Dat vond Jan Mulder, de talentvolle midvoor van WVV uit het naburige Winschoten en tevens amateurinternational, ook.

Mulder: 'Ik denk met grote liefde terug aan het amateurelftal. Al was het alleen om Daan Gonlag. Ik adoreerde hem om zijn uitstraling. Hij had schijt aan de hele wereld en was een aangenaam soort schuinsmarcheerder. Veel van hem geleerd.'

Gonlag en Mulder waren een paar jaar ouder dan ik, maar mijn ultieme droom was ooit in hun voetsporen te treden. Assen was maar een kwartier fietsen, maar ik kan me nu nauwelijks meer voorstellen dat ik op de fiets via Gieten, Wildervank, langs dat stinkende kanaal in Oude Pekela naar Winschoten fietste om Jan Mulder in dat prachtige rood-zwart gestreepte shirt van WVV aan het werk te zien.

Een schoenmakerszoon uit de provincie die destijds al het charisma van een heuse vedette had. Daar was ik oprecht jaloers op en vanaf dat moment volgde ik de midvoor van WVV op de voet en nam ik me voor om ook te slagen als voetballer.

Het waren boeiende tijden en 1965 was zelfs een gedenkwaardig jaar. Goldfinger, A Hard Day's Night, Mary Poppins, My Fair Lady en The Pink Panther waren succesvolle films. De Engelse beatbands The Beatles, The Animals, Manfred Mann, The Dave Clark Five, The Searchers, The Four Pennies, The Rolling Stones, The Kinks en Hermans's Hermits bevolkten de hitparade.

En we namen afscheid van zanger Sam Cooke, schrijver Ian Fleming, filmster Peter Lorre, countryster Jim Reeves en de Indiase staatsman Jawaharlal Nehru. Er werden plannen gepresenteerd voor de aanleg van een tunnel tussen Frankrijk en Engeland.

Jack Ruby, de moordenaar van Lee Harvey Oswald, werd in Dallas veroordeeld tot de doodstraf. In Harlem, New Jersey en Philadelphia kwamen de zwarten in opstand en Martin Luther King won de Nobelprijs voor de Vrede. Ik stond er niet echt bij stil, er waren andere prioriteiten. De op 4 mei 1945 in Bellingwolde geboren Jan Mulder had aanbiedingen van Ajax, GVAV, Veendam, SC Cambuur, Holland Sport, Heracles, SC Enschede, KFC en het Belgische Racing Tienen afgeslagen, maar zette wel zijn handtekening onder een contract met de deftige Belgische topclub Anderlecht.

Tot dat moment had Mulder met zijn buurmeisje uit de Engelstilstraat in Winschoten een prestigestrijd uitgevochten wie daadwerkelijk de beroemdste inwoner van small town was. Dat buurmeisje, Janneke Peper, was door Gert Timmerman ontdekt als kindzangeresje en had in Duitsland zelfs een hit met het liedje Skibbeldidabdibaby. Wie kent het niet?

Vanaf dat moment berichtten de Drentse Courant, De Noord-Ooster, De Winschoter Courant en Het Nieuwsblad van het Noorden alleen nog over de regionale wondermidvoor. Jan Mulder was in mijn ogen de Zonnekoning.

Hij had verkering met Johanna, het mooiste meisje van de klas, was in één klap rijk en ik staarde uren naar de krantenfoto's waarop Mulder poseerde, in Anderlecht-shirt, met zijn fonkelnieuwe MG-B sportwagen.

Zaakwaarnemers bestonden destijds nog niet. Jeugdleider en vertrouwensman Engel Wubs, bijgenaamd De Oude Mongool, en vader Mulder besloten het contract door de plaatselijke notaris te laten regelen. Anno 2010 beschrijft Jan Mulder die bijeenkomst op een hilarische wijze.

'Het was een fijne optocht die door Winschoten naar de Emmastraat trok, waar notaris Denijs zetelde. De beroemdheid annex miljonair in spe, zijn aanstaande echtgenote Johanna, de vader van de jongen, de heren Roosens en Buyle als gedelegeerden met een grote mate van macht van de Royal Sporting Club Anderlechtois, 7 Avenue Theo Verbeeck, Brussel. Joppe Wiersum, zijn dochters, slager Jan Roege, Bientje Roege, mevrouw Westerhuis die zoiets ook nog nooit had meegemaakt, en nog wat loslopend jong en oud spul dat uit nieuwsgierigheid en trots de karavaan begeleidde.'

'Voorwaar een waardige opvolger van de dat jaar precies honderd jaar oude Winschoter optogt die ter gelegenheid van de herinnering aan de herstelling van Nederlands volksbestaan was georganiseerd en bestond uit muzijk, twee kozakken, twintig vrijwilligers, acht piketkozakken, vijf beambten met vaandel, vijf beambten te voet, de sousprefect, de Substitut du Procureur Impérial, twee erewagens met beleggers van Delfzijl en andere veteranen.'

'Zes Franse douaniers, een wagen met koloniale waren, twee Franse officieren te paard, acht Franse onderofficieren en soldaten, een markentenster, twee trompetters te paard, een Nederlandse officier te paard met vaandel van Winschoten, twee mastklimmers, de winnaar van het geblinddoekt eierenslaan, zes Russische kruitstoppers.'

'Een kar met door het regiment veroverde ingewanden en de heer Pieroelie en zijn dienstbodes en achthonderd zwaargestraften. Onze stoet werd aangevoerd door meneer Wubs op de fiets, hoed op, horizontaal de arm uitstekend bij bochten en hier en daar voetballende kinderen in een steeg terechtwijzend: Wreef, wreef!'

Toen Mulder naar Brussel vertrok was ik een grillige linksbuiten van Rolder Boys. We wonnen de beslissende wedstrijd van het sterke Bakkeveen, met de gevaarlijke midvoor Riemer van der Velde.

En een jaar later trad ik in de voetsporen van mijn voorbeeld en tekende een contract bij Go Ahead. Het leverde helaas geen MG-B op, maar een Austin Seven en in Deventer werd ik razendsnel op mijn tekortkomingen gewezen.

Linksbuiten Cor Adelaar was veel beter dan ik en in de jeugd speelde Bert van Marwijk op mijn positie, waardoor ik me gefrustreerd moest neerleggen bij een avontuurlijke tocht langs
SC Cambuur, Veendam, Haarlem en MVV. Maar ik ben Jan Mulder altijd blijven volgen.

Hij dineerde in het chique restaurant Chez Stans in Brussel, ik zat aan de bar bij De Witte Bal in Assen. Zijn interviews waren boeiend, zijn manier van praten was enerverend en hij schopte het zelfs tot in Oranje.

Ook na zijn voetbalcarrière maakte hij indruk op me, zoals zijn samenwerking met Remco Campert en als auteur van het eervolle boekenweekgeschenk in 2009 Labradoedel. Met gevoel voor eigenwaarde heb ik zijn prachtige boek gelezen en ik moet concluderen dat hij eigenlijk overal beter in was.

Mulder kon beter voetballen, ging handiger en zeker verstandiger met vrouwen om, reed in mooiere auto's, kon beter schrijven en heeft een uitstraling op de televisie waarvan ik alleen maar kan dromen. U hoeft overigens geen medelijden met me te hebben, ik kan goed leven met mijn beperkingen en ik vind het helemaal niet erg om van een fenomeen te verliezen.

Johan Derksen