'Een huismus zal ik nooit worden'
Ooit was het gewoonte, voetballers die na hun loopbaan een sigarenzaak of iets soortgelijks begonnen. Ondenkbaar nu. Nou ja, vrijwel. Theo Lucius (39) is de uitzondering. De oud-prof van PSV, Feyenoord en Oranje bestiert in Brabant een kroeg, café In d'n Ollie. In VI alles over het nieuwe leven van de geboren cultheld.
© Pro Shots
'Ik heb me nooit meer gevoeld dan een ander. Ik voel me nóg niks meer. En ik bén niks meer.' Theo Lucius is een man die zichzelf graag relativeert en voor wie vrijgevigheid zijn handelsmerk is geworden. De voormalige publiekslieveling van Feyenoord en PSV heeft letterlijk geen shirtje overgehouden aan zijn profcarrière. Allemaal weggegeven. Aan supporters. Aan goede doelen. Aan iedereen die er ook maar om vroeg.
En daarmee is in een notendop zijn verhaal verteld: dat van de man die, veel meer nog dan hij als voetballer won, ook veel verloor. En niet alleen shirtjes. Geld ook. Vooral dat. Soms door eigen toedoen, veel vaker omdat hij zich daartoe moreel gedwongen voelde. 'Als Theo voor elk kwartje dat hij heeft uitgeleend een dubbeltje terug zou krijgen, zou hij nu een dikke jongen zijn', zegt Bert van Bilsen, een van zijn boezemvrienden.
Toch leidt Lucius naar eigen zeggen een 'prima leven'. Aan Voetbal International gaf hij een inkijkje in dat après-voetbalbestaan. Over karpervissen, een kroeg bestieren en de nieuwe ontwikkelingen die ook aan Lucius niet voorbij gaan. 'Ik heb sinds december een computer. Godver, man, wat een ondingen.'