'Een feestdag met het ultieme Oranje'

Ik vraag me na mijn dagelijkse duurloop nog even af of het vreemd is dat ik een dagje zonder mijn vrouw en kinderen eigenlijk heel leuk vind. Na de tweede espresso geeft Het Utrechts Nieuwsblad al antwoord. Volgens psycholoog Ad Vingerhoets is liefde een overschat gevoel. Een obsessie die zelden tot iets goeds leidt. Volgens de psycholoog is verliefdheid niet veel meer dan een verslaving die een paar maanden, hooguit twee jaar duurt. Desondanks baseren mensen hun hele toekomst op dat gevoel, terwijl verliefdheid of liefde helemaal niet nodig is om een gelukkig leven te leiden. Deze uiteenzetting van de hoogleraar klinische gezondheidspsychologie aan de Universiteit van Tilburg had ik even nodig. Van een schuldgevoel is geen sprake meer. Het is mijn dag.

Ik mag onbeperkt sigaren paffen, zonder dat de afzuigkap demonstratief wordt aangezet. De hele stapel ochtendkranten is exclusief voor mij, de muziek kan keihard aan en ik hoef niet te wachten op huisgenoten die de badkamer kraken. Een gemakkelijk zittend shirt, een oude spijkerbroek, een tafel vol kranten, een televisie en een sloot espresso; mij krijgen ze de deur niet uit. Jammer dat er geen verhaal van sportjournalist Hans van Echtelt in het lokale sufferdje staat. Zijn verhalen lees ik altijd met een glimlach. Als de dreigende fusie totstandkomt, en Het Utrechts Nieuwsblad verdwijnt, zal deze collega ongetwijfeld sneuvelen, want de VUT lonkt.

Als Hugo Borst maar blijft, hoe die nieuwe krant straks heet zal me verder een zorg zijn. Ik heb een zwak voor Hugo, een begenadigde kroniekschrijver. Zijn aanwezigheid is een goede reden om een abonnement op het Algemeen Dagblad te nemen. Als hij nu ook nog zichzelf wordt, zou dat helemaal prachtig zijn. Hugo doet zijn uiterste best als een kruising van Herman Brusselmans en Jules Deelder over te komen. Ik denk met weemoed terug aan de enige echte Hugo Borst, zoals ik hem leerde kennen bij Voetbal International.

Zijn bijdragen aan Sportwereld zijn inhoudelijk in ieder geval veel beter dan de stukjes van de chef-voetbal die wanhopige pogingen blijft ondernemen een invloedrijke columnist te worden. Zaterdag probeerde Chris van Nijnatten de lezer wijs te maken dat door de afwezigheid van Pierre van Hooijdonk de hiërarchie in Oranje is aangetast. Hij bedoelt dat hij sinds de afwezigheid van de spits geen Oranje-nieuws meer krijgt. Pierre is zijn boezemvriend en zijn bron binnen het Nederlands elftal. Maar ik ben bang dat de bondscoach dat geen relevante reden vindt om de routinier alsnog te selecteren.

Uit de wekelijkse bijdrage van Jaap de Groot in De Telegraaf blijkt dat hij altijd heel goed ingevoerd is. De column van Bert Dijkstra vind ik vaak geniaal. Dijkstra wordt onderschat, zijn pissige toontje leest lekker weg, maar media-journalisten kunnen het blijkbaar niet opbrengen lovende recensies over de grootste krant van Nederland te schrijven. Daarvoor moet je in de Volkskrant of NRC Handelsblad publiceren. Nou moet ik toegeven dat ik Youp van ’t Hek en Frits Abrahams altijd met plezier lees en ik ben jaloers op het lenige pennetje van Hugo Camps. NRC Handelsblad wint het met een straatlengte van de Volkskrant. Het semi-literaire geleuter van Bert Wagendorp is niet aan mij besteed, terwijl Paul Onkenhout het leuk verpakt, maar niet wordt geremd door veel kennis van zaken. De heren hebben Jan Mulder als sportcolumnist niet weten te evenaren.

Het nieuwe album van mijn favoriete singer-songwriter Tom Russell schalt door de kamer, maar valt erg tegen. Hotwalker is een trendy hoorspel met Jack Kerouac, Charles Bukowski, Lenny Bruce en Dave van Ronk in de hoofdrollen. Nee, hier zit ik op zaterdagmorgen niet op te wachten. De nieuwe dvd van Dion DiMucci zorgt voor betere achtergrondmuziek. Het dagblad Trouw heb ik zo uit. Ook als tabloid blijft deze krant erg saai. Ik lees wel altijd de column van Mart Smeets en respecteer zijn productie, want ik kom werkelijk overal stukjes van de Studio Sport-anchorman tegen. Het Parool, ook een tabloid, is een veel leukere krant. De rubrieken Nummer 19 en Mijn Amsterdam sla ik nooit over, de bijdrage van Henk Spaan is aardig en er staan interessante voetbalverhalen in deze krant.

De zaterdagkranten zijn ook leuk om voorpret te beleven aan een vakantie in Amerika of de aanschaf van een nieuwe auto. De aanbiedingen van goedkope vluchten vliegen je om de oren. En nadat ik me door alle bijlagen heb geworsteld, weet ik nog niet of ik de nieuwe Volkswagen Passat, een Rover 75, Kia Sorento of maar weer een Saab neem. Als de kranten zijn doorgespit, heb ik een houten kont. Daarom verhuis ik naar de bank, met mijn favoriete tijdschrift No Depression, met nieuws en achtergrondverhalen over Jimmy LaFave, The Hacienda Brothers, Joe Doe, Greg Trooper en Kathleen Edwards.

In afwachting van Engeland tegen Noord-Ierland is er even tijd voor een Belgische wielerkoers, totdat de BBC George Best interviewt. Hij behoort met Johan Cruijff en Willem van Hanegem tot mijn favoriete voetballers aller tijden. Vervolgens raak ik onder de indruk van Engeland, al biedt Noord-Ierland nauwelijks tegenstand. De tijd van de dommekrachten is voorbij. John Terry, Rio Ferdinand, Steven Gerrard, Frank Lampard, David Beckham en Wayne Rooney staan garant voor een fysiek sterk, technisch en tactisch opvallend goed Engeland.

Vervolgens doet Oranje het uitstekend in de hel van Boekarest. Alle columnisten en analytici hebben voor hun beurt gesproken. Op het juiste moment heeft Marco van Basten het ultieme Oranje opgesteld. Het Nederlands elftal maakt een degelijke indruk. De toekomst ziet er plotseling een stuk beter uit: het WK in Duitsland, de beroemde Oranje koorts, de oplagecijfers. Johan Cruijff had het gezegd: 'Maak je geen zorgen over Van Basten, hij ziet het echt goed. Hij heeft er verstand van.' Eerlijk gezegd was ik blij dat Ryan Babel op de bank zat, toen Arjen Robben geblesseerd raakte. De achterhoede die de bondscoach componeerde is ijzersterk en heeft toekomst, al is Giovanni van Bronckhorst geen ideale vleugelverdediger. De middenvelders blijken zichzelf te kunnen wegcijferen in het belang van het elftal en Arjen Robben, Ruud van Nistelrooy en Dirk Kuijt vormen een droomaanval. Het selectiebeleid van de bondscoach komt af en toe ongeloofwaardig over, maar het eindresultaat mag er zijn. Zelfs Co Adriaanse is enthousiast over Oranje en Van Basten. En iedereen staat de John de Mol-medewerkers keurig te woord. Geen spelers die met frisse tegenzin voor de camera verschijnen en geen geagiteerde coach die zich voortdurend miskend voelt.

De film Shaft moet mijn feestdag afsluiten, vooral vanwege de filmmuziek van Stax-fenomeen Isaac Hayes. Ik besluit deze klassieker uit 1971 in bed te bekijken. De flauwe voorfilm Another Stakeout met Richard Dreyfuss en Emilio Estevez is niet aan mij besteed. Halfweg val ik in slaap. Als ik de volgende morgen wakker word, blijkt Miss Gouda 1982 teruggekeerd te zijn op de basis. Het is tijd voor mijn duurloop, maar deze dag neemt niemand me af.

Johan Derksen