'Een aanfluiting in Abu Dhabi'
Het zit er weer op, het meest onbenullige toernooi van het moderne voetbal dat wordt gespeeld onder de vlag van de FIFA. Het WK voor clubs. Voor wie het niet gezien heeft, en dat zijn er ongetwijfeld vele: het sullige samenzijn werd gewonnen door Barcelona dat in de finale het Argentijnse Estudiantes de la Plata met 2-1 versloeg.
© Pro Shots
Ik heb vorige week zaterdagmiddag alle satellieten van het heelal aangeroepen en er kwam van alles voorbij. Van bobsleeën in Altenberg tot dansen met dominees. Van het geknikker in Abu Dhabi was echter niets te zien. Via internet vernam ik dat Lionel Messi in de verlenging de winnende goal maakte. En de eerste beelden die doorsijpelden waren van na het laatste fluitsignaal. Barcelona-coach Josep Guardiola was aan het huilen geslagen.
Het geween van de dug-out is op zich best verklaarbaar. Guardiola pakte met zijn ploeg de zesde prijs van de zes die er in het kalenderjaar 2009 voor hem te winnen waren. 'We hebben de Grand Slam', jubelde de trainer.
Maar ik heb ook foto’s gezien van Barcelona-spelers in opperste staat van onspanning. Lionel Messi die zijn enkel liet behandelen, liggend op een bedje op het strand. De voetballers van Barcelona grepen het tripje naar het Midden-Oosten vooral aan als een relaxte verpozing.
Zo gaat dat met het WK voor clubs, dat in sportief opzicht een reageerbuisbaby blijft, die maar niet tot groei wil komen. Tot 2000 was de wereldbeker inzet van één overzichtelijke wedstrijd tussen de beste clubs van Europa en Zuid-Amerika.
Daarna werd het een heus toernooi voor de kampioenen van de zes continenten en een afgevaardigde van het gastland, met als voornaamste doel om de sponsoren van de FIFA te behagen met een uithangbord om hun boodschap te verkopen.
Niet voor niets heeft het toernooi ook in 2010 plaats in de voetbalwoestenij van de Verenigde Arabische Emiraten, de thuisbasis van FIFA-sponsor Emirates. Niet voor niets wordt er 2011 en 2012 gespeeld in Japan, het moederland van de FIFA-partners Sony en Toyota.
Bij de grote clubs uit Europa, die toch al worstelen met de moordende speelkalender en overbelaste spelers, roept de dollardans vooral ergernis op. Manchester United hees zich in 2000 pas in het vliegtuig naar Brazilië na een persoonlijke interventie van Tony Blair.
De toenmalige premier wilde de Engelse kandidatuur voor de organisatie van het WK van 2006 niet onnodig in gevaar brengen bij de FIFA. Ook Real Madrid kijkt nog steeds in gruwel om naar dat toernooi omdat na terugkeer in Spanje vrijwel geen wedstrijd meer werd gewonnen en een zeker lijkend kampioenschap werd verspeeld.
Wat van het WK voor clubs van 2007 vooral beklijfde waren de vreugdeloze gezichten waarmee de vedetten van AC Milan de hoofdprijs ophaalden. En Manchester United klaagde na de overwinning van vorig jaar vooral over de drie zware competitieduels die de ploeg na terugkeer uit Japan in kort tijdsbestek moest inhalen.
Peter Wekking