Dzeko schrijft kippenvelbrief aan Bosnische kinderen: 'Niets is onmogelijk'

'Lieve kinderen van Bosnië en Herzegovina, ik heb maar één boodschap: niets is onmogelijk. Níéts', begint de goalgetter zijn betoog op The Players' Tribute. 'We hebben geluk dat we Bosniërs zijn. Ik zeg dat niet alleen als een man die zijn droom beleefde, maar ook als een jongen die de oorlog overleefde. Ik praat niet graag over het beleg van Sarajevo, maar het is belangrijk dat jullie begrijpen hoe het was.'

Derhalve doet Dzeko het uit de doeken. 'Ik was zes toen het begon. Ik herinner me de eerste sirenes, dat mijn moeder me pakte en dat we schuilden achter de schoenenkast. Dat was dag één. Het ging vier jaar zo door. We snapten het niet helemaal, maar we waren elke dag bang. Toen ons huis te onveilig werd, gingen we naar het appartement van m'n grootouders. Dat was, denk ik, veertig vierkante meter. We woonden er met z'n vijftienen. Iedereen sliep op de grond.'

Dzeko vertelt verder hoe de familie noodgedwongen binnen Monopoly speelde, omdat het buiten te gevaarlijk was, terwijl ze natuurlijk het liefste buiten zouden voetballen. 'Zo nu en dan, als het rustig leek, deed mama de voordeur open en speelde ik met de andere kinderen uit de buurt. Ik vergeet haar blik nooit meer. Die flauwe glimlach omdat ze me graag zag spelen, maar in haar ogen stond ook de zorg dat ik niet meer terug zou keren.'

Dzeko vervolgt met een krachtige boodschap. 'We hebben het overleefd. Ik verbaas me over hoe sterk we waren, we waren maar kleine kinderen. Maar de oorlog was zinloos. Al die onschuldige mensen dood, en waarvoor? Voor geld, macht en ego. Voor niets dus. Ik word misselijk als ik tegenwoordig oorlog op het nieuws zie. Ik wil dat nooit zien, nergens. Maar volwassenen leren nooit.'

Dzeko's voetbaldroom begon pas laat. 'Het leek zo onmogelijk dat ik er niet eens van droomde. De grasvelden die je nu ziet, die waren platgebrand. Ik trainde in een sportzaal. Na maanden werd de grond schoongemaakt, begonnen ze witte lijnen te verven op de velden van verschroeide aarde. Ik trainde, en hoopte ooit bij mijn lokale club Zeljeznicar het eerste te halen. Toen ik negentien was, bracht een coach me naar Tsjechië. Zat ik ineens in Teplice.'

Toen ging het hard. 'Ze kochten me voor 25.000 euro. Twee jaar later ging ik naar VfL Wolfsburg. Daarna voor 37 miljoen naar Manchester City, en naar AS Roma. Ik groeide op in oorlog, nu leefde ik een sprookjesbestaan. Niets is onmogelijk. Ook niet met Bosnië naar het WK. De eerste kwalificatie in 2014 was de mooiste dag van ons leven. Het zat ons niet mee op het WK, maar nu zijn we terug.'

© Pro Shots

Dzeko vertelt over de beslissende avond tegen Italië. 'Ik was zo bang voor Gianluigi Donnarumma. Die vent is zo groot. Ik hoefde geen penalty te nemen, ik was geblesseerd. Gelukkig weten onze jonkies hoe dat moet. Ze denken niet te veel na, zoals wij, veteranen. Toen Esmir Bajraktarevic de beslissende penalty nam, durfde ik niet te kijken. Sergej Barbarez, de bondscoach, ook niet. Toen hoorde ik de explosie van vreugde. Ons landje gaat wéér naar het WK. En onthoud: jullie zijn Bosniërs. De wereld ligt aan jullie voeten. Ik hou van jullie. Edin.'