Duitsland en de vallende ster van Heidi en Otto

Daarom meldde VI zich maar weer eens in Berlijn, voor het Zomersprookje deel 2.

Tijdens het WK van 2006 in eigen land hervonden de Duitsers zichzelf al als een vrolijk, extravert en levenslustig volk en met het FIFA-circus een wereld verderop was de gekte er de afgelopen weken niet minder om.

Zo schaarden voor aanvang van Spanje-Duitsland alleen al op de Strasse des 17 juni in Berlijn 350 duizend mensen bijeen, klaar om gelanceerd te worden in een jubeltocht langs sterren en planeten.

Als het Nederlands elftal aftrapt voor weer een wedstrijdje hangen we oranje beddegoed uit de ramen en zetten en masse potsierlijke pruiken op. De hunnen bij de buurman kunnen er ook wat van.

We zagen talloze blonde Heidi's in zwart-rood-gouden dirndl-jurkjes en lallende Otto’s met hoofddeksels in een rondere vorm dan de Jabulani. Op de grill sputterde de kampioensburger met Zuid-Afrikaans spek, een ketchupboer leverde er een saus genaamd Torjäger bij en als toetje was er de kauwbonbon in nationale driekleur.

Tussen de Siegessäule en de Brandenburger Tor zat de solide stemming er dan ook al vroeg in. Duitsland was succesvol bezig aan Missie Vierde Ster en de feestende massa verheugde zich nu al op de aanstaande finale tegen de geliefde erfvijand Holland.

De halve eindstrijd tegen Spanje werd beschouwd als een administratieve aangelegenheid en vooral als een goed excuus om de pils nog eens in goddellijke stromen door de pullen te laten klotsen.

Neem boulevardblad Bild dat na de halve finale tussen Nederland en Uruguay een foto van de blote billen van Arjen Robben op de voorpagina plaatste. 'Geen zorgen lieve Hollanders, zondag trekken we jullie allemaal de broek naar beneden', ginnegapte de revolverkrant.

En de Berliner Tagesspiegel had in de Duitse nationale ploeg een nieuw wonderelftal ontdekt.

'Na de Hongaren van Puskás, de Brazilianen van Pelé en de Nederlanders van Cruijff is er opnieuw een elftal dat de wereld met verlicht voetbal aan het dromen brengt. Duitsland. Vier goals tegen Engeland, vier goals tegen Argentinië; de pantsertanks uit Duitsland zijn cabrio’s geworden', zo luidde het tromgeroffel.

Als er deze woensdag in Berlijn al een lichte vorm van ongerustheid was, dan betrof die vooral de dreigende drooglegging. Met de finale én een hittegolf in zicht raakten de Berlijnse supermarkten door hun biervoorraad heen.

Er was nog meer schaarste, want het blauwe gelukstruitje van Joachim Löw (foto) was overal uitverkocht. Achthonderd mannen lopen er bij als een slechte kloon van de Duitse bondscoach, er is een wachtlijst en geïnteresseerden kunnen in augustus terugkomen.

Maar verder? Alom jolijt en onbekommerdheid de op de Fanmeile in Berlijn. Buffalo Jack was er ook, de rechtstreeks afstammeling van Canadese Cherokee's die al 45 jaar in Duitsland woont.

Gekleed in een indianenpak, gesierd met een verentooi en gewapend met een trommel voerde hij bij het verlichte reuzenrad een woeste overwinningsdans op. 'Ik roep ons opperwezen Manitu aan voor de zege op Spanje', hijgde het stamhoofd. 'Bij de wedstrijden tegen Engeland en Argentinië heeft het geholpen, nu zal ik weer verhoord worden.'

Twee emotionele uren later bleek Manitu doof en was het wervende elftal van Löw gesneuveld in het tiki-taka-voetbal van de Spanjaarden. Boven de troosteloze Fanmeile werd een vallende ster zichtbaar.

Heidi en Otto wisten: daar ging de vierde ster van Duitsland. Buffalo Jack wreef zijn pijnlijke voeten, zette zijn plastic speer rechtop en streek demonstratief het zwart-rood-gouden vlaggetje dat er aan hing. Ook de bekendste indiaan van Berlijn was uitgedanst.

Peter Wekking