'Dick Advocaat had beter moeten weten'

Typisch Hiddink. Door de wateren van de wereld gewassen heeft hij als weinig anderen inzicht gekregen in de psyche van de voetballer. Gelijktijdig is Hiddink een baken van rust en stimuleert, bespeelt en manipuleert hij soms de verschillende karakters ten einde een maximaal rendement te halen. Bij PSV is hij wederom de specialist van de voetbaloecumene gebleken. Hiddink bracht Zuid-Koreanen, Zuid-Amerikanen, Nederlanders, een Zwitser, een oude rot én een aanstaande crack van Barcelona bij elkaar in één onwrikbare geloofsovertuiging: tesamen in het gebed, tesamen aan tafel, tesamen winnen.

Het leverde Hiddink onlangs de vijfde landstitel in zijn glansrijke carrière op. Eén meer dan De Generaal en twee meer dan De Kleine Generaal. Dick dus. De ander, die vorige week na 167 dagen opstapte als trainer van Borussia Mönchengladbach. Ach, Advocaat... Van een listigheidje zoals met Seedorf zal híj zich verre houden. Waarschijnlijk heeft-ie er niet eens de lenigheid van geest voor. Dick is altijd de hoekige Hagenees gebleven, rechtlijnig tot en met. Hiddink is CIA, intelligence-work. Advocaat behoort tot de stoottroepen. Recht vooruit, met de bajonet voor op het geweer.

Blind en zonder na te denken stapte de gevallen bondscoach begin november 2004 dan ook binnen in Mönchengladbach. Gedreven door rehabilitatiezucht na het verloren EK, meende de trainer dat hij de tegen degradatie knokkende traditieclub wel even van de ondergang kon redden. Borussia had immers net een groot stadion betrokken, er was wat geld, in totaal deed Advocaat zeven aankopen en in opperste staat van zelfvertrouwen meende hij zelfs Ajax mislukkeling Wesley Sonck aan het voetballen te kunnen krijgen. Het kwam erop neer dat Dick het met zichzelf wel zag zitten in de Bundesliga.

Als coach is Advocaat inderdaad behoudend genoeg voor die betoncompetitie. Maar uitgerekend voor de vrijstaat Borussia Mönchengladbach is hij níét geboetseerd. Gladbach staat voor dartele veulens, glitter en gamour, de gelikte coiffure van Günter Netzer, voetbal met franje, tomeloze aanvalsdrift, bloei uit de eigen jeugd. Club en trainer waren op voorhand dus kansloos in de liefde. Advocaat slaagde erin met Gladbach alle negatieve records te verbreken, dan wel te benaderen. Van de achttien wedstrijden onder zijn regie won de ploeg er slechts vier. Slechts het quotum van Rainer Bonhof (drie zeges in 23 duels) was ooit slechter. Zo onattractief als onder Advocaat, met een doelpuntengemiddelde van slechts 0,9 per wedstrijd, speelde in de glorierijke geschiedenis geen enkel Gladbach-elftal en zo wisselend evenmin. De trainer gebruikte liefst 28 spelers en liet slechts één keer zijn basiselftal staan. Het treurige resultaat: bij zijn afscheid stond de club nog maar één punt boven de degradatiestreep.

Het meest tragische van zijn Duitse dwaling is nog dat Advocaat in Mönchengladbach zijn eigen brandmerk van de laatste jaren heeft bevestigd. Dat van een zichzelf slecht presenterende, achterdochtige en onbuigzame coach die ruzie maakt met spelers, pers en fans. Dat van een gekwetste trainer die kokend van woede wegliep bij een interview, dat van een wat hulpeloze man die de genadeloze hoon van de tribune over zich heen kreeg. Ook net over de grens bij Roermond waren er Portugese toestanden. Een Gladbach-fan dreigde op internet zelfs vuurpijlen op de Hollander af te schieten.

Zo is Advocaat wederom een man op de vlucht. Ach, had-ie zijn klassieken maar beter gekend en wat slimmer zijn eigen karakter en dat van anderen ingeschat. Dan had-ie op voorhand bedankt voor Mönchengladbach en had hem niet – zoals nu – alleen nog de voetbalwoestenij van Dubai gewacht.

Peter Wekking