Dement

data-height="150" data-width="120" data-align="clear" data-caption="" src="http://www.vi.nl/upload/5431a7ba-832f-420e-b7ef-7f0d8c5fcf57_image4348842201957823913.jpg" /> Het voetbal gaat me te snel, al dacht ik tot voor kort dat ik het allemaal wel kon bijbenen. Ik ben gewend geraakt aan het overdekte Gelredome, ik ben De Meer volledig vergeten, ik zit in mijn business-unit in De Kuip, ik vind het normaal dat Ajax het dit seizoen met twee Nederlanders doet, ik ben blij dat mijn werkgever voor vijftig miljoen weer een seizoentje voetbal mag uitzenden, ik beaam dat voetbalscholen in Afrika beschaafde opleidingsinstituten zijn, ik accepteer dat Siemens Studio Sport medemogelijk maakt, ik vind het doodnormaal dat er bijna honderdzestig miljoen voor Zinedine Zidane wordt betaald, ik begrijp dat chauvinisten Edwin van der Sar na twee goede jaren van de hand doen en voor een godsvermogen Gianluigi Buffon aantrekken, ik ben niet langer verbaasd dat de Engelse voetbalfan geniet van het compleet on-Engelse Premiership, ik weet wat het A-team van Rob Cohen inhoudt, ik reageerde schouderophalend toen de wereldvoetbalbond het WK toewees aan Japan en Zuid-Korea, ik glimlach als 45 Japanners maandenlang in De Kuip wachten op een basisplaats voor ene Ono en ik kijk er niet van op als Leo Co in het openbaar kapittelt en andersom.

Ik dacht dus dat ik zo langzamerhand wel gepokt en gemazeld ben geraakt. Zelfs kunstgras zal ik wel accepteren, want in mijn skybox ruik ik het gras toch niet. Maar vorige week moest ik toch afhaken. Hoewel alles inmiddels lijkt opgelost, is de Shota Arveladze-affaire voor mij nog niet afgedaan. Ik blijf nog even stilstaan bij de zaak, die vorige week tot de opening van het NOS-journaal leidde en mij uiteindelijk in verwarring achterliet. Shota was er achter gekomen waarom hij tijdens de tweede wedstrijd van het Amsterdam Tournament niet in de basiself van trainer Co Adriaanse was opgenomen: omdat Shota nu niet wil bijtekenen bij Ajax, waardoor hij eventueel straks aan het eind van dit lopende seizoen transfervrij kan vertrekken, waardoor hij veel geld opstrijkt en Ajax dat misloopt, waardoor Ajax zwaar gefrustreerd zou raken. Ik las dat Ajax’ standpunt valt te billijken: zo gaat het nu eenmaal in modern voetballand, als Shota nu zou spelen zonder nieuw contract en straks vrolijk weggaat zou hij de ontwikkeling van jonge Ajax-spelers met langlopende contracten die momenteel door Shota’s aanwezigheid in de basis niet kunnen spelen in de weg staan… zoiets stond er. Een enkeling zei dat Arveladze op deze manier werd gechanteerd, het merendeel van de analisten haalde nonchalant de schouders op, precies zoals ik bij bovenin gememoreerde evolutie.

Natuurlijk doet het pijn voor Shota Arveladze, schreef een collega, want als hij niet speelt krijgt hij wel zijn basissalaris maar mist hij forse premies, waarmee, benadrukte hij, Ajax wel degelijk een goed drukmiddel heeft. Gadverdamme.

Ik had geen medelijden of -leven met Arveladze, die is toch al koning van Georgië, ik heb dat wél met alles en iedereen die dit gewoon aanvaardde en verdedigde. Een werknemer die nú een contract heeft en nú wil presteren moet nú kunnen werken. Bovendien wil ik nu van hem genieten, wil ik dat Nederland met drie clubs aan de Champions League meedoet, wil ik dat de consument het beste wat beschikbaar is nú krijgt omdat hij daar nú voor betaalt, en wil ik dat een trainer zijn beste spelers altijd kan opstellen. Ik wil geen grove financiële inmenging, omdat ik wil dat er heel af en toe ook over sportieve aspecten wordt gesproken. Maar ik vrees dat ik vanaf vandaag door modern voetbal definitief als dement word bestempeld.

Kees Jansma