De steekpartij die een Arsenal-talent en Bergkamp-adept verwoestte én verrijkte
Stephen Bradley gold als het grootste talent op de Ierse velden en werd begeerd door alle Engelse topclubs. Arsenal won de strijd. De middenvelder droeg begin deze eeuw de aanvoerdersband in de beloftenploeg en trainde veelvuldig mee met de hoofdmacht. Daar werden zijn ogen geopend door een illustere positiegenoot.
© Pro Shots
Het grote geluk van Tijjani Reijnders en de worsteling van Arnold Bruggink. De vier opleiders van PSV, Ajax, Feyenoord en AZ aan één tafel, de snelle voeten van aanstaand premier Rob Jetten en een zeldzaam kijkje in de ziel van inspiratie- en irritatiebron Wout Weghorst. Het VI Kerstnummer is weer een bundeling van bijzondere verhalen die de waan van de dag overstijgen. Bestel ‘m hier in de webshop.
'Dennis Bergkamp liet me anders over voetbal denken', zegt Bradley in gesprek met VI. 'Niet alleen zijn balbeheersing was fenomenaal, hij zag ook oplossingen die niemand anders kon bedenken. Zag ruimtes waar die niet leken te bestaan. Als je hem elke dag bezig zag, besefte je pas echt hoe goed hij was. Bergkamp kon óók gemeen zijn, dat wordt nog weleens vergeten. Tegenstanders speelden niet graag tegen hem. Maar buiten het veld was hij altijd bescheiden en vriendelijk. Hij hielp mij en andere jonge spelers. Sprak met ons, legde dingen uit. Dat hóefde hij van niemand te doen, het kwam uit hemzelf. Zijn kinderen waren nog jong, hij haalde ze af en toe het trainingsveld op voor een potje voetbal. Vond ik ook zo’n mooi, typerend beeld.'
Arsène Wenger zag het zitten in de kleine, technisch vaardige middenvelder uit Ierland. Bradley had honderden wedstrijden voor Arsenal kunnen spelen. Het werden er nul. 'Ik woonde alleen in Londen. Er was een inbraak, drie man sterk. Ze hielden een pistool tegen mijn hoofd en staken een mes in mijn schedel.' De inbrekers namen een horloge mee en lieten een jongeman van achttien jaar in doodsnood achter. 'Ik werd wakker in het ziekenhuis en wist niet wat er gebeurd was. De dokter zei: "Je was een paar millimeter verwijderd van de dood."'
Het incident had grote gevolgen voor zijn loopbaan. ‘Ik lag er veertien maanden uit en heb mijn potentieel nooit meer volledig kunnen waarmaken. Fysiek herstellen was het makkelijkste. De mentale kant liet zich moeilijker helen. Een jaar lang ben je boos op de wereld, op alles en iedereen. Er is je iets ontnomen.' Nu telt Bradley zijn zegeningen. 'Jonge mannen in Europa, zo weten we inmiddels, zijn niet goed in praten over hun gevoelens. De zelfdodingscijfers zijn heel hoog. Ik heb geluk gehad. Eén van de positieve dingen die voortkwamen uit die steekpartij, is dat ik met hulp van therapeuten wel leerde praten. Met de tijd heb ik daardoor heel veel boosheid en pijn kunnen loslaten. Ik ben er een beter mens van geworden.'
Als manager van Shamrock Rovers baarde Bradley dit jaar opzien door zijn inzet voor het goede doel, zelfs als hij daardoor een mogelijke kampioenswedstrijd van zijn ploeg moest laten schieten.