'De moppentrommel van het Nederlands elftal'

In mijn verbeelding zie ik Wesley Sneijder al boete doen voor het boertje dat hij onder het eten liet. Over Belgen valt al geruime tijd niets leuks meer te bedenken, dus komt hij met een grapje uit het huis van Holland. Stamelend komt Sneijder op gang: 'Ehh, het is een Afrikaan, hij wilde enkele maanden geleden nog met ziel en zaligheid voor óns spelen, maar wordt nu met speels gemak international van Ivoorkust.' In de kleedkamer blijft het angstaanjagend stil. Sommigen beschikken nu eenmaal over meer geld dan humor.

Dan staat Robin van Persie op, die zich een minuut te laat meldde voor de onderlinge sjoelwedstrijd. The angry young man durft een stapje verder te gaan. 'Hij is de ster van Feyenoord, smeekt elke dag de zegen van God af en wordt door mij met één training uit de basiself gespeeld!', kraait Van Persie. Alle internationals kletsen zich op de dijen van plezier. Op Dirk Kuijt na.

Nog even en Oranje maakt de komende weken in elk geval furore als rondreizend cabaretgezelschap. Met Kees Jansma als de onbetwiste ster van het ensemble. Zo vlak voor het WK zie ik persoonlijk liever de lach van Ronaldinho, de ultieme straling van de dominante voetballer. Die weet dat hij met zijn superieure techniek te allen tijde heerst over bal én man. Vertaald naar het Nederlands elftal was er afgelopen zaterdag één speler die dat gevoel enigszins benaderde. Robin van Persie zette tegen Kameroen zijn coup succesvol voort. Wervelend glipte hij keer op keer langs Afrikaanse geweldplegers die in Rotterdam op proefverlof schenen te zijn.

Het gebeurde vooral in die eerste helft waarin Oranje de tegenstander afjoeg en dominant voetbalde. Eindelijk een dwingend nationaal team, voor het eerst eigenlijk sinds augustus 2005 toen Duitsland vriendschappelijk werd bestreden in De Kuip. Ook destijds duurde de dominantie 45 minuten. Twee helften in negen maanden tijd waarin het Nederlands elftal voetbalt volgens de Hollandse School; het is wat mager. Zouden de internationals eigenlijk weten dat een WK-wedstrijd in Duitsland straks minstens negentig minuten bedraagt?

Zoals het Nederlands elftal toch minstens net zoveel vraag- als uitroeptekens oplevert. Ruud van Nistelrooy scoorde tegen Kameroen en was goed. Mark van Bommel en Wesley Sneijder op het middenveld ook, en André Ooijer manifesteerde zich als een betrouwbare mandekker. Maar het balverlies van Jan Kromkamp en zeker ook Arjen Robben was zorgwekkend, de twee fouten van Joris Mathijsen eveneens en de invalbeurt van Dirk Kuijt kenmerkte zich door onrust. En dan was daar nog het collectieve en grootse verval in de tweede helft.

'We hebben een stap in de goede richting gemaakt', verklaarde Van Basten na afloop, de bondscoach en uitvinder van de moppentrommel. Natuurlijk komt het goed. Tenslotte hebben de jongens van Oranje vorige week in Zwitserland lekker op de ingooi getraind. Niet op de vérre inworp, maar op die van dichtbij. 'Op de voet van de medespeler en zonder stuit', werd erbij verteld. Zo hoorde ik het dertig jaar geleden al bij een van mijn eerste voetballessen.

Het was serieuze kost voor Oranje. En ik maar denken dat het de mop van de week betrof.

Peter Wekking