Column Engels voetbal: Brentford, cultclub in Londen

data-height="102" data-width="397" data-align="clear" data-caption="" src="http://www.vi.nl/upload/6f71ed24-2456-4e53-b1d7-c5119a3ff568_image7892977625944530544.jpg" /> De Premier League is de mooiste competitie ter wereld, maar gelukkig reizen er wekelijks ook tientallen Nederlandse voetbalfans naar Engeland om wedstrijden te bezoeken van clubs uit de lagere divisies. Daar waar het grote geld nog geen rol van betekenis speelt, is de gastvrijheid hartverwarmend.

Toen ik enkele weken geleden als VI-verslaggever Southend United-Barnet bezocht, een wedstrijd in League Two, keek ik stomverbaasd op toen de stadionspeaker na het oplezen van de opstellingen plotseling míjn naam omriep: 'A special welcome, reporter from the Netherlands.' Zó blij waren ze met de aandacht uit het buitenland. Dat zie ik nog niet zo snel gebeuren bij Chelsea.

Vorige week was ik bij Brentford-Hartlepool United, en opnieuw werd ik geraakt door de sfeer. Brentford is om verschillende redenen een cultclub aan het worden. Ten eerste is het de enige Engelse profclub die op alle vier de hoeken van het stadion een pub heeft. Veel clubhoppers maken op wedstrijddagen dan ook een rondgang langs The Royal Oak, The New Inn, The Princess Royal en The Griffin met de vreemde gedachte dat hier ooit beroemde spelers als Stan Bowles en Jimmy Hill een pint dronken. Ten tweede is Griffin Park, het stadion van Brentford, een ijkpunt voor vliegreizigers die luchthaven Heathrow als eindbestemming hebben.

Boven Londen doemt – bij helder weer en de juiste aanvliegroute – in de verte de boog van Wembley op, en in een rechte lijn daaronder het kleine Griffin Park. Het dak van de hoofdtribune, de Bill Axbey Stand, is door de club vrijgegeven voor reclameruimte, gericht op de talloze passagiers in de vliegtuigen. Tijdens een wedstrijd van Brentford zie je, gezeten op die Bill Axbey Stand, dan ook om de vijf minuten een vliegtuig overkomen dat de landing naar Heathrow heeft ingezet. Het mooiste verhaal over Brentford kleeft aan diezelfde tribune. Toen Griffin Park in 1904 werd geopend, was Bill Axbey net drie maanden oud. Op zijn veertiende bezocht hij voor het eerst een wedstrijd van de club uit zijn woonwijk. Hij raakte verknocht en zou 89 jaar lang supporter blijven. Bill Axbey was erbij toen Brentford in 1936 vijfde werd in de Engelse hoogste divisie, de beste clubprestatie ooit.

Hij zag Stan Bowles voetballen voor Brentford, de vijfvoudig international die bekendstond als notoire drinker en gokker. Bowles was in dat gokken zó onfortuinlijk, dat zijn moeder eens over hem zei: 'Als Stan in begraafplaatsen zou investeren, zouden er geen mensen meer sterven.' Ook Ron Greenwood, de latere Engelse bondscoach, trok als Brentford-speler voorbij aan Axbey, net als Jimmy Hill, Harry Redknapp én Rod Stewart, die echter niet verder kwam dan een proefperiode als apprentice en zich vervolgens op zijn muziekcarrière stortte.

Toen hij 95 jaar was kreeg Axbey van Brentford de eer op te mogen treden als clubmascotte bij een thuiswedstrijd, iets wat normaal gesproken is voorbehouden aan jeugdige fans. En toen de club in 2004 het honderdjarig bestaan vierde van Griffin Park, was er één eregast: Bill Axbey, de enige supporter die ouder was dan het stadion zelf. Nog geen drie jaar later, kort voor hij de 103-jarige leeftijd zou bereiken, overleed Bill Axbey. De Brentford-fans herdachten hem bij de eerstvolgende thuiswedstrijd met een minutenlang applaus.

Brentford FC gaf Axbey het mooiste geschenk: eeuwige roem in de vorm van een tribune die naar hem is vernoemd. Zo hoort dat te gaan bij een cultclub. Brentford-Hartlepool United eindigde overigens in 2-2. Twee eigen doelpunten van Brentford waren exemplarisch voor het niveau van de wedstrijd. Maar het pubbezoek was er niet minder om.