Coentje

data-height="150" data-width="120" data-align="clear" data-caption="" src="http://www.vi.nl/upload/2d7a9412-5937-483b-9822-437370fdeb64_image3507806082446318692.jpg" /> Een ontroerend prachtig verhaal over en met Coen Moulijn van Hugo Borst in het literaire voetbaltijdschrift Hard Gras bezorgde mij afgelopen week natte ogen en (voetbal)zorgen. Want krijgt het Nederlandse voetbal ooit nog een nieuwe Coen? (Voor de jongeren zonder historisch besef: Coen was eigenlijk zijn hele voetballeven lang Coentje, een smalle linksbuiten bij Xerxes en vooral Feyenoord, die in zijn eentje De Kuip vol speelde en in extase bracht, die dribbelde, passeerde en voorzette op nonchalante en frivole wijze, die voetbal tot een betoverend spel maakte en die daarbij een intrigerende persoonlijkheid was en is, zie Hard Gras) Of een nieuwe Piet Keizer, nota bene door Coentje tot een 'geniale speler' bestempeld. Johan Cruijff was groots, Willem van Hanegem anders maar óók imponerend, en zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Maar een Coentje, of een Pietje (al heb ik die altijd Piet genoemd)? Is er nog plaats in de opleidingen van clubs en clubjes voor de Coentjes van destijds, naar wie zovelen toch verlangen? Ik vrees het ergste.

Als voorzitter van een amateurvoetbalclub zie ik nog altijd honderden kleintjes overgaan tot het aanschaffen van voetbalschoenen en woensdagmiddag en zaterdagmorgen dartel over de velden hobbelen. Maar ik zie ook dat het aantal benodigde jeugdleiders en -trainers toeneemt, dat die telkens weer bij elkaar worden geharkt en dat die jeugdleiders en -trainers zich ook steeds meer als zodanig gaan gedragen. Zevenjarigen krijgen tactische opdrachten mee voor hun posities op het veld, vaders en moeders schreeuwen om overwinningen op leeftijdgenootjes van hun kinderen, de trainingen zijn fel en fanatiek, en kampioenschappen worden in de kantine gevierd met cola en frites, en bloemen voor de leiding. Bij mijn clubje hadden we ooit Leo Westerweel als jeugdtrainer, en toen ik hem eens vroeg hoe zijn elftalletje had gespeeld, antwoordde hij: 'Weet ik niet, wij zijn nog niet verdergekomen dan samen Indiaantje spelen...' Wat een zalige opmerking tegenover dat hedendaagse verbale geweld van de al die Cootjes en Louis-tjes in de dop.

Mijn stelling is dat na pakweg tien jaar jeugdopleiding een fiks gedeeltje van de voetballertjes dodelijk vermoeid en uitgeblust afhaakt, sufgetraind en doodgeluld. Een tweede stelling is dat we met z’n allen in dit voetballandje snakken naar Coentjes en Pietjes, omdat die het dure entreekaartje waarmaken. Door het veranderende voetbal kan het niet meer zo zijn als vroeger, maar het huidige talent is wel érg dun. Willem II heeft Denny Landzaat en Yassine Abdellaoui, leuk, maar nog niet goed genoeg. Fortuna en NEC hebben niemand, AZ heeft Oscar Moens. Heeft PSV eigenlijk een individuele publiekstrekker? Vitesse heeft Theo Janssen, soms goed, soms gek en in ieder geval hoopgevend. Ajax heeft Rafael an der Vaart, maar hoe nuttig ook, geniaal zal-ie nooit worden. Feyenoord heeft Leonardo, maar Leonardo beseft (nog) niet dat-ie iets van Coentje in zich heeft en dat geduldig moet ontwikkelen. FC Utrecht en RKC Waalwijk doen hun stinkende best, maar vormen vooral een team, waarin geen sterveling boven de groep uitsteekt - en dat is eigenlijk een dodelijke kwalificatie. Sparta heeft Nourdin Boukhari, die precies nú nogal terugvalt. SC Heerenveen heeft een fijne ploeg, FC Twente is in alles middenmoter, en eigenlijk zie ik maar één potentiële publiekslieveling zoals Coentje dat was: Arjen Robben, nu nog van FC Groningen. Maar die jongen bezwijkt bijna onder ons verwachtingspatroon.

Dus beschouw dit als een oproep aan al die trainers die weten dat zij het vak beheersen. Geef al die kleine Coentjes de ruimte, opdat we straks op de velden de rentree van de passeerbeweging beleven.