'Coen staat voor altijd achter Willem'

Die eerste ontmoeting op het parkeerterrein was het begin van een merkwaardig ritueel. Het bestond eruit dat Willem elk jaar rond de Kerst een ansichtkaart naar Coen stuurde. Daarop kondigde hij dan enthousiast zijn komst naar Noorden aan, zonder er ooit daadwerkelijk te verschijnen. Het aparte aan het ritueel was dat Coen dat helemaal niet erg vond. 'Welnee', zei hij toen ik hem daar een keer naar vroeg, 'ik vind het al mooi dat hij me een kaartje stuurt.' Coen was zo iemand bij wie Willem niets fout kon doen. Onder de Van Hanegem-adepts behoorde hij al jaren tot de fundamentalistische tak. 'Willem is voor mij een god', zei Coen altijd en hij keek er dan net iets te serieus bij om achter die opmerking een grap te vermoeden.

Ik vroeg me af hoe hij alle kritiek van de laatste tijd op zijn idool had verdragen. 'Slecht', zei de kroegbaas zondagochtend aan de andere kant van de lijn. Zijn stem klonk alsof hij een stuk schuurpapier had ingeslikt. Ik had hem wakker gebeld. Hij vertelde dat Willem een paar weken terug onverwacht was langsgekomen. 'Ik heb er tien jaar op moeten wachten, maar opeens stond hij hier voor de deur', zei Coen en hij sprak nu op de devote toon van iemand die een Mariaverschijning beschrijft.

Willem was lang gebleven die avond. Ze hadden het vooral over Feyenoord gehad. Dat kon ook niet anders. Sommige mensen erven zweetvoeten of de aanleg om dik te worden, maar anderen hebben minder geluk. Zij erven de liefde voor Feyenoord. Dat laatste was bij Coen gebeurd. In feite dankte hij zijn hele bestaan aan het beroemde doelpunt van Ove Kindvall in 1970, want hij was een dag na het veroveren van de Europa Cup I verwekt.

Volgens de familie-legende had Meneer De Jong, een groot bewonderaar van Coen Moulijn, zich die dag in de supporterstrein tussen Milaan en Rotterdam Centraal even teruggetrokken met mevrouw De Jong. Negen maanden later werd hun zoon geboren. Dat ze hem Coen noemden, was geen toeval.

Coen en ik spraken ook over Feyenoord. Over een paar uur speelde zijn ploeg in Kerkrade tegen Roda JC. Hij was er niet erg gerust op. Al snel zakte zijn stem een octaaf. 'Kun je me niet na de wedstrijd terugbellen?', vroeg Coen, 'dan ben ik er misschien beter aan toe.'

En inderdaad, na de 0-4 winst in Kerkrade zag de wereld er opeens weer heel anders uit. 'Ik wist het wel!', riep Coen door de telefoon, 'ik wist het wel!' Grote opluchting had zich van hem meester gemaakt. Opeens had hij er alle vertrouwen in dat ook de kritiek op Van Hanegem zou verstommen. Hij had Willem ter ondersteuning alvast een bloemetje gestuurd. Op het kaartje stond één zin: 'Ik sta altijd achter je.'

Michel van Egmond