'Bouwen op chauvinisme is bouwen op drijfzand'

Is de paus katholiek? Wint Irak van de Verenigde Staten? Ik vraag dus naar de bekende weg. Geen sterveling houdt rekening met een sterkere ploeg dan de Nederlandse, velen tippen Oranje al als de favoriet voor de eindzege, straks in Portugal. Om dat mee te maken hebben inmiddels ontelbaren nu al hun vakantie voor 2004 geboekt, hebben reisbureaus vliegtuigen geclaimd, hebben Portugezen hun huis verhuurd en zijn televisiemakers druk doende leuke programma’s op weg naar het goud te bedenken. We snakken naar een opwindende voetbalzomer die weer tot ouderwetse hysterie mag leiden en die ons allen definitief zal verlossen van de vreselijke frustratie die het gemiste WK van 2002 ons heeft bezorgd. Nederland wil zijn straten en bevolking oranje kleuren, de Nederlandse economie heeft de financiële voetbalimpuls nodig en de politiek zit (ook dan) dringend verlegen om afleiding.

Dezer dagen poog ik her en der wat te relativeren, maar ik ben weggehoond. Ik werd als een eeuwig negatieve lul, anti-Oranje en bovenal als oliedom beschouwd. Via dit blad durf ik wel mijn twijfels te uiten. Tenslotte is het nog maar heel kort geleden dat ik rustig door Tokio kon lopen tijdens een groot voetbalevenement, omdat Nederlandse voetbalsupporters vanwege nadrukkelijk falen van hun geliefde vedetten ontbraken. Het is niet zo gek lang geleden dat de nu weer omhelsde vedetten vreselijk werden verketterd: te lui, te ongeïnteresseerd, te volgevreten. En zeer recent nog peurden de Oranje-sterren twee puntjes uit vier duels met Ierland en Portugal, die toch ook door iedere landgenoot voor simpel te kloppen werden versleten.

Lieve hemel, wat werden ze voor rotte vis uitgemaakt: de praatjesmaker Clarence Seedorf, de uitgebluste Frank de Boer, de kansenmisser Patrick Kluivert, de egotripper Edgar Davids. Iedere, zichzelf respecterende krant maakte ruimte vrij voor de woedende abonnee die de harde waarheid erkende. Holland sprak niet langer een woordje mee.

Wat is veranderd in die korte tijd? Ik gun Dick Advocaat en Willem van Hanegem alle aandacht, maar het vertrouwen van het volk in deze twee is te onbegrensd. Ik gun Frank de Boer een prachtige honderdste interland, maar is-ie daardoor nu opeens weer onoverwinnelijk? Scoort Patrick Kluivert opeens veel in Oranje? Kan Nederland nu wél meedogenloos verdedigen en de tegenstander opjagen en neerknuppelen?

Ik heb zeer tevreden gereageerd op de recente ontwikkelingen binnen Oranje. Ik heb het geleuter rond De Kabel en het geruzie rond Mark van Bommel en Edgar Davids geridiculiseerd. Ik denk ook echt dat het Nederlands elftal ontwaakt is, maar daarnaast is dringend enig realisme gepast. Omdat het echte werk nu pas gaat beginnen. Omdat de tegenstander zaterdag even gemotiveerd is als Nederland, omdat ook hún sterspelers barsten van kwaliteit en revanchegevoelens. Omdat uit-spelen tegen een dergelijk team soms gemakkelijker is dan het afwerken van een thuiswedstrijd. Omdat de Oranje-gekte aanvallend voetbal eist en we geen genoegen nemen met een laffe 1-0 overwinning. Ik pleit voor het Ajax-realisme. Eerst zorgen dat je niet verliest, dan pas aan mogelijke winst werken. Ik ben voor de PSV-instelling. Een lelijke overwinning is óók een overwinning. Bouwen op chauvinisme is bouwen op drijfzand. Pas na een afzichtelijke winst, zaterdag, durf ik aan 2004 te denken.

Kees Jansma