Bizot trots op bijzonder AZ-record: 'De beste fase in mijn loopbaan'

Afgelopen zondag hield Bizot wederom de nul in het duel met FC Groningen (0-0). Daardoor is AZ de eerste Eredivisie-ploeg die de nul wist te houden in de eerste zeven wedstrijden van een seizoen in alle competities. Ondertussen gaat de meeste aandacht uit naar de offensieve smaakmakers Calvin Stengs, Myron Boadu en Oussama Idrissi.

'De jongens voorin doen het fantastisch en zijn erg talentvol', erkent Bizot. 'Ik gun ze alle complimenten. Tegelijkertijd staat het defensief ook erg goed. Maar ik ben geen achttien meer, ik weet inmiddels hoe het werkt in de voetballerij. Een keeper is en blijft een buitenbeentje. Wij halen voornamelijk het nieuws als we een fout maken of iets raars doen. Dan is het allemaal leuk, lachen. Als jonge doelman kan dat best lastig zijn, inmiddels heb ik daar niet zoveel last meer van. Ik doe gewoon mijn werk en ben trots op het elftal als geheel. Ik ben zelf niet zo van de statistieken, maar ik heb inmiddels begrepen dat we bepaalde records aan het verbreken zijn. Dat is wel bijzonder natuurlijk.'

Bizot wacht nog op zijn debuut in het Nederlands elftal, maar blijft groeien in Alkmaar. 'Dit is de beste fase in mijn loopbaan, dat vind ik zelf ook. Ik ben inmiddels 28 jaar en weet dat ik geen reuzenstappen meer kan maken. Wel merk ik dat ik nog elk jaar beter word. Dat verlang ik ook van mezelf.'

Hoewel Bizot beseft dat er voor hemzelf nog voldoende rek in zit, wil hij ook zijn onervaren collega's helpen. 'De dingen die ik heb geleerd bij Ajax en Groningen geef ik graag door aan anderen. Dat heb ik zelf als jonge doelman ook nodig gehad. Tegelijkertijd ken ik ook de keerzijde. Dat collega-keepers alleen met zichzelf bezig zijn, dat ze je naaien waar je bij staat. Daar ben ik allergisch voor.'

'Het is eigenlijk heel simpel: er is maar één plek onder de lat en vaak heb je twee of drie jongens die menen dat zij de beste zijn. Niet iedereen kan zich schikken in een reserverol en dan begint het etteren. Het keeperswereldje kan redelijk hard zijn. Van een verkeerde bal inspelen tot elkaar mentaal helemaal kapot proberen te maken. Elkaar de grond in stampen, narigheid. Je kunt het zo gek niet bedenken of het gebeurt. Gelukkig heb ik dat relatief weinig meegemaakt, maar ik ken de verhalen. Ik begrijp het ook niet: je hebt elkaar keihard nodig. In een ideale wereld loop je als vrienden het veld op.'