'Bellen met Sir George'

Het is 27 jaar geleden dat hij in Alkmaar met de kampioensbloemen in zijn handen stond, maar de laatste tastbare herinneringen aan zijn verblijf verdwenen er pas vorig seizoen. Toen werd tijdens de verhuizing naar het DSB stadion zijn voormalige bureau in stukken gehakt en in een container gegooid. Dat bleek trouwens nog een hele klus. Het zegt ook veel over het zelfvertrouwen van Kessler dat hij destijds bij de inrichting van zijn trainerskamer voor meubilair koos dat een leven lang zou meegaan.

Ik belde de oud-trainer op voor een interview. 'Georg!', riep aan de andere kant van de lijn een afgemeten Duitse vrouwenstem richting kamer, 'Telefon.' Daar klonken ze al op de achtergrond, de ferme voetstappen van George Kessler, 76 was hij, maar zo te horen beschikte hij nog steeds over de gelijkmatige tred van een jonge majoor. 'Een interview?', vroeg hij, op een toon alsof ik had voorgesteld om gezellig bij hem thuis een terroristische aanslag te komen voorbereiden. Het was een tijdje stil. 'Hoe oud bent u?', vroeg hij. Het antwoord – veertig – ontlokte een goedkeurend geluidje bij de voormalig bondscoach. 'Een goede leeftijd', oordeelde hij 'voldoende distantie van de materie. Als u 29 jaar of iets dergelijks was geweest, was het sowieso niet doorgegaan.'

Hij legde uit dat hij bedenktijd wilde hebben en waarom dat was. Ik vond het moeilijk om mijn aandacht bij zijn woorden te houden. Ik was gefascineerd door zijn dictie. Sir George sprak in korte, afgemeten zinnen. Alle letters in een woord kregen evenveel aandacht van hem. Ze werden uitgesproken op een manier die deed vermoeden dat hij tijdens het praten in gedachten een grote menigte voor zich zag, of op z’n minst een volle kleedkamer. Het was meer een referaat dan een gesprek. Hij besloot met een korte dienstmededeling: 'Belt u mij over dertig minuten terug.'

De meeste dingen die George Kessler zei, werden in de gebiedende wijs uitgesproken. Dat gebeurde ook toen ik terugbelde. 'Schrijft u op: restaurant Friedrich in Gemünd, net over de grens bij Aken. Het adres: Alte Bahnhofstrasse. Dat is Duits. Het betekent Oude Stationsstraat.' Ik bedankte voor de tip. 'Wacht even', zei Kessler, 'we zijn er nog niet. Ik wil een vergoeding voor het interview.' Nu was het mijn beurt om even stil te zijn. 'De hoogte van het bedrag laat ik aan u over.' Ik bood hem een diner aan. 'Dan gaat het over', zei hij toen, tot twee keer toe. Daarna was ons gesprek opvallend snel beëindigd. En ik zie het er ook niet meer zo gauw van komen, een dieper contact tussen Sir George en mij. Best jammer, want ik vond het een veelbelovend begin.

Michel van Egmond