Al het nieuws over Van Gaal en Barcelona
Zou er in Engeland veel rumoer rondom Wayne Rooney zijn ontstaan? U kent inmiddels Wayne Rooney? Een zeventienjarige getalenteerde stormram, die nu al in alles lijkt op de beruchte Paul Gascoigne en die bijna wordt doodgeknuffeld door zijn club Everton. Rooney is sterk gebouwd, hondsbrutaal, soms geniaal, soms driftig, wat hem recentelijk in het Premiership al doelpunten en een rode kaart opleverde. De fans en de tabloids hebben hem ontdekt en scouts vanuit zowat alle landen van Europa hebben hem al van dichtbij bekeken.
© Pro Shots
Everton besloot vorige week de jeugdige publiekslieveling een driejarig contract aan te bieden. Het salaris werd ook direct bekendgemaakt: vanaf heden veertienduizend pond (zo?n 21 duizend euro) per week, oplopend tot twintigduizend pond per week, zonder wedstrijdpremies. Teenager Rooney was na het tekenen van de overeenkomst ineens multimiljonair.
Natuurlijk zijn er personen in Engeland die dergelijke spelerssalarissen ridicuul vinden, vooral omdat het ook in dat land niet best gesteld is met de financiële positie van het leeuwendeel van de clubs. Maar je hoort hen nauwelijks. In Engeland worden salarissen zonder enige gêne prijsgegeven aan de openbaarheid en velen hebben Everton gefeliciteerd met zijn slagvaardigheid. In ieder geval heeft er niemand binnen de club rond oud en nieuw een opgewonden verhaal afgestoken, waarin werd verteld dat spelers en hun makelaars te veel vragen, zeker voor jonge, onervaren voetballers, die daarmee hun club ernstig onder druk zetten.
Ik denk dat ze zich in Engeland rot lachen om wat er in Nederland rond Rafael van der Vaart gebeurde. In Engeland vinden ze het doodnormaal dat Van der Vaart, meer talent dan Rooney, 250 duizend euro zonder wedstrijdpremies niet meer voldoende acht. In Engeland vinden ze het doodnormaal dat een voetballer van dergelijk kaliber, bijgestaan door zijn manager, beter wil en vraagt, omdat dergelijke spelers zeldzaam zijn en omdat er in de voetbalwereld enorme behoefte is aan en vraag naar deze voetbaltechnische uitzonderingen.
De voorbije maanden is de idiotie in het financiële reilen en zeilen van de voetballerij gelukkig en vooral noodgedwongen afgenomen. Modale voetballers krijgen nu - en zeker straks - ook modale honoreringen, maar voor types zoals Rooney en Van der Vaart blijft ruimte. Hoe moeilijk dat voor een club ook is. Everton heeft het geld ook niet voor het opscheppen, net zo min als Ajax. Maar wie nog enigszins wil meedoen, nationaal en internationaal, wie de fan nog iets extra?s wil blijven bieden, die dient in de buidel te tasten. Wetend dat die uitzondering (veel) meer gaat verdienen dan wie dan ook, beseffend dat die uitzondering ooit toch wel zal vertrekken.
In ieder geval gaat een club die dit type supervedette in huis heeft uiterst zorgvuldig met hem om. Everton heeft dat met Rooney wél gedaan, Ajax met Van der Vaart niet. In zijn begrijpelijke ijver aan te geven dat Ajax zijn financële problemen nauwelijks te boven is en zeker niet wil versterken, heeft directeur Arie van Eijden net iets te weinig subtiel meegedeeld dat jonge, beloftevolle spelers niet ongeremd kunnen vragen wat zij willen. Arie duidde natuurlijk op Van der Vaart, al zwakte hij dat naderhand een beetje af. Arie zit ook moeilijk. Eerst moet je verdedigen waarom je een verlies van 25,8 miljoen euro hebt opgebouwd, later moet je (durven) meepraten over een erg hoog salaris voor een medewerker. Maar wat-ie nu deed bemoeilijkte de zaak slechts, want inmiddels bemoeit iedereen zich met troeteldier Van der Vaart. Everton hield de kaken op elkaar, legde Rooney razendsnel vast en bidt om rendement. Dat had en zal Ajax ook moeten doen. In alle stilte.