'Al hadden ze een giraffe als spits opgesteld'

’ Na enig nadenken antwoordde de trainer van AC Milan: ‘Dan had meneer Cruijff er beter aan gedaan vanavond een bioscoop te bezoeken.’ En kort daarna, temidden van Italiaanse verslaggevers die hem voorhielden dat de voorhoede van Ajax die avond uit spelers van 1 meter 60 bestond: ‘Wat kan mij dat schelen? Al hadden ze een giraffe als centrumspits opgesteld...’

Carlo Ancelotti, ooit een prachtige middenvelder van Milan, had het na de overwinning duidelijk naar zijn zin en geen enkele interesse in bespiegelingen over mooi voetbal en tactische concepten. Eigenlijk zoals wij het Italiaanse voetbal en de Italiaanse trainer kennen: het resultaat gaat boven alles. Een paar dagen later, na de 2-0 overwinning op Feyenoord, zei Rafael van der Vaart in de microfoon van Sierd de Vos: ‘Ja, wij deden niet zoveel meer na die 2-0 Consolideren... Niet zo leuk voor publiek en kijkers? Daar hebben wij weinig mee te maken.’

Net als Johan Cruijff eerder die week wond Willem van Hanegem zich nogal op over die uitspraak. Beide heren houden veel van het echte voetbal en vinden dat dat zoveel mogelijk aan Jan Publiek moet worden getoond, dus daar dienen Ancelotti en Van der Vaart rekening mee te houden, menen zij. Zondagmidag ontstond daarover weer een aardige discussie in de perskamer. Ajax-AC Milan en Ajax-Feyenoord waren geen leuke wedstrijden en menigeen begreep de tevredenheid van Ancelotti en Van der Vaart niet. Ikzelf zit met ambivalente gevoelens. Ik ben óók dol op mooi, sprankelend voetbal en ik heb me óók niet vermaakt met beide wedstrijden in De Arena. Hoewel, wat waren Paolo Maldini en Andrei Sjevtsjenko goed, woensdag. En wat was het doelpunt van Van der Vaart wonderschoon, zondag. Maar over 180 minuten genomen viel het als kijkspel bar tegen.

Maar wat willen we nou eigenlijk? Winnen met mooi voetbal, uiteraard, maar kan dat nog als Nederlands elftal of Nederlands clubteam? Kon Ajax meer tegen Milan, met een stel geblesseerden en geschorsten? En moest Milan meer doen? In Italië zijn ze daar allang uit. Kon Feyenoord meer in Amsterdam met zijn team in opbouw? En moest Ajax meer doen? In Italië zou om deze discussie worden gelachen. Modern voetbal gaat om resultaat en iedere toeschouwer dient dat te beseffen. Iedere Italiaan doet dat ook.

Ik zie óók graag resultaat. Ik zie graag dat Nederlandse clubteams doorgaan in de Champions League of in de strijd om de UEFA Cup, en ik kan best stinkend jaloers zijn op het resultaatvoetbal van Milan. Omdat ook dat knap is. Dat vereist dat ik concessies doe op andere terreinen. Topclubs en topspelers hebben tegenwoordig een druk programma en gedragen zich daar ook naar. Uitgekiend voetballen, uitgekiend coachen, de fan moet het maar begrijpen. Ik begrijp het ook, maar reed én woensdagavond én zondagmiddag een tikkie ontgoocheld naar huis. Zijn wij dan nooit tevreden?

Inmiddels heb ik de loting voor EK 2004 bestudeerd en nog eens bestudeerd. Er liggen mogelijkheden. Denkend aan Ancelotti en Van der Vaart besluit ik dat ik walgelijk resultaatvoetbal accepteer als Nederland straks Europees kampioen wordt. Het leven blijft bestaan uit keuzes maken.

Kees Jansma