'Afscheid Pierrre uit overtuiging en uit angst'

En dan deed een andere Pierre de wenkbrauwen in Breda ook nog fronsen, zij het licht. Pierre van Hooijdonk wilde weg bij NAC, maar bijzonder was dat amper te noemen. Want deze aanvaller, 36 jaar inmiddels, heeft zich wel vaker onbetrouwbaar in de liefde getoond. Celtic, Nottingham Forest, Vitesse, Benfica, Feyenoord, Fenerbahçe; overal kwam het tot een voortijdige breuk of een vertrek in onvrede. Lichtvoetig als een tapdanser zwiert hij zó van de ene naar de andere club, al een carrière lang. Vaak ging het bij de scheiding om geld en koos hij als een premiejager maar weer een andere richting. Gedreven door goudkoorts, for a few dollars more, verkocht hij dan zijn ziel aan een hogere bieder. Soms ook ging het om kleedkamerkolder. Om een conflict met de trainer of een meningsverschil over de te hanteren speelwijze.

Afgelopen zomer leek er een einde te komen aan Van Hooijdonks woelige ruimtereis. Na tien jaar afwezigheid haalde NAC hem in als een Romeinse veroveraar. Vriendelijk wuivend op een open landauer en met de fanfare voorop repte hij zelfs pathetisch over thuiskomen. Een halfjaar verder was de weldaad van het haardvuur alweer verdwenen en voelde hij vooral eenzaamheid. Zijn vriendje en broeder aan de bar, trainer Ton Lokhoff, werd gekielhaald omdat hij NAC en Van Hooijdonk maar niet aan het voetballen kreeg. Andere vriendjes kregen ondanks zijn voorspraak geen vaste voet aan de grond binnen de club. En de nieuwe oefenmeester Cees Lok vond Van Hooijdonks invloed op de gedragingen van zijn medespelers vele malen groter dan zijn invloed op hun spel binnen de lijnen.

Vijf goals in achttien duels maakte de aanvankelijk zo bejubelde spits. Dat is te weinig van het goede voor een jaarsalaris van naar verluidt achthonderdduizend euro, en dus was hij ineens bankzitter. Dat het licht al een tijdje niet meer met hem meedanste, lag niet aan hemzelf maar aan anderen, vindt Van Hooijdonk. Aan medespelers die basisdingetjes verkeerd doen, aan het 4-3-3-systeem dat niet op zijn lijf geschreven is. Dus forceerde hij wederom een breuk, deze wegloper uit overtuiging. En beleefde Breda, indachtig die andere Pierre, het roemloze afscheid van zijn Grote Smurf. Hij gaat opnieuw terug, nu naar Feyenoord.

Een ander afscheid werd vorige week al definitief. Dat van Hennie Spijkerman. Nota bene in het bezit van een periodetitel stapte hij op als trainer van FC Zwolle, omdat hij al een tijdje met beveiliging door het leven moest en hij en zijn gezin werden bedreigd door eigen supporters. Eén ding is nu zeker: de Neanderthalers zijn weer onder ons. Ze kwamen bij Zwolle het land binnen en zwaaiend met werpknotsen en vuurstenen kunnen ze ongestoord hun verderfelijke gang gaan. Want zóver zijn we dus al met z’n allen afgegleden. Het beleid bij voetbalclubs wordt niet meer bepaald in de bestuurskamer, maar door de terroristen van de tribune.

Daarom is het plan dat Hans de Boer vorige week lanceerde helemaal zo slecht nog niet. De voorzitter van de Taskforce Jeugdwerkloosheid wil kansloze en weigerachtige jongeren in kazernes laten drillen door sergeants uit het leger, ten einde ze eindelijk eens wat discipline en orde bij te brengen. Te beginnen met die drop-outs in Zwolle, zou ik zeggen. Laat knallen die karwats. Opdat ook op de tribune de civilisatie terugkeert.

Peter Wekking