'Afgezanten van Land van Belofte of Land van Ooit'

Ziedaar de gekrenkte ziel van de sensibele voetballer die wordt afgewezen voor een groot toernooi. Vallende ster. Ook het EK in Oostenrijk en Zwitserland kent de komende weken tal van helden buiten dienst. Nederland heeft er diverse, uiteraard.

Clarence Seedorf (foto) voelde zich door Marco van Basten als een piepeltje behandeld en leverde recent zijn deelnemerskaart in, Mark van Bommel wil al een tijd niet meer zuchten onder het regime van de huidige bondscoach, en Roy Makaay en Hedwiges Maduro zijn onvrijwillig op het zijspoor richting China gezet.

De vraag rijst nog steeds: hebben wij nu een teveel aan talent of een teveel aan eigengereide persoonlijkheden? Maar ach, het Nederlands elftal is in niets bijzonder, dus ook daarin niet.

Elk land heeft wel zijn eigen dwarse vedette of waanwijze coach. Raymond Domenech, de starre intellectueel in trainingspak bij de Fransen, denkt het straks tegen Italië en Nederland bijvoorbeeld te kunnen stellen zonder David Trezeguet. En Trezeguet is de spits met het ritme van de killer, die in 71 interlands 34 keer scoorde, dit seizoen twintig goals maakte voor Juventus en acht jaar geleden Frankrijk in Rotterdam naar de Europese titel schoot. Hij reageerde op zijn afvallen met de furie van een bedrogen minnaar en noemde Domenechs besluit onacceptabel en onverklaarbaar.

Zoals er in de zestienmeter links en rechts toch opvallend veel slachtoffers zijn gevallen. Zo is Filippo Inzaghi teleurgesteld in de mens Roberto Donadoni, nu deze hem niet heeft opgeroepen voor Italië. Inzaghi's status van (gedeeld) Europees topschutter aller tijden, zijn twee goals in de finale van de Champions League van 2007 die AC Milan de eindzege opleverden en zijn gemiddelde van bijna één goal in twee interlands; het hielp niets.

Zoals ook de Spaanse geweldenaar Raúl (44 goals in 102 interlands en evenals Inzaghi 63 keer trefzeker in Europees clubverband) van zijn bondscoach Luis Aragonés (69) de merkwaardige motivatie kreeg dat goals in het voetbal niet zo belangrijk zijn.

Vergeet ook Pavel Nedved niet, de strateeg van Juventus, die zich niet liet verleiden terug te keren in de Tsjechische ploeg. Of Maniche, tijdens het EK van 2004 nog uitblinker van Portugal en op het WK van 2006 met zijn goal de beul van Oranje. Hij heeft in Braziliaan Luiz Felipe Scolari zijn eigen sadist gevonden en vermoedt politieke spelletjes.

De verdedigers Iván Helguera (Spanje) en Jorge Andrade (Portugal) zijn ook al gepasseerd. En Valencia-keeper Timo Hildebrand sprak na zijn liquidatie door de Duitse bondscoach Joachim Löw van een 'open vleeswond'.

En dan zijn er nog de mannen bij wie de bliksem in de botten sloeg. De Tsjech Tomás Rosicky, door Arsenal goed genoeg bevonden om Dennis Bergkamp op te volgen, die het EK mist door een knieoperatie. Ryan Babel, die door gesprongen enkelbanden een hinkende mens is geworden. De Kroaat Eduardo da Silva, wiens been is gespiest door zinloos geweld. En Löws lieveling Bernd Schneider, al evenzeer gekwetst.

Zet deze rits aan ontroostbaren bij elkaar en je kunt een ploeg formeren die op het nakende EK van elke tegenstander zou kunnen winnen. Seedorf, Nedved, Trezeguet, Raúl. Ze zijn straks in Zwitserland en Oostenrijk de vertegenwoordigers van de zeventiende vlag, de afgezanten van het Land van Belofte of het Land van Ooit.

De gevallen engelen van het Europese landenvoetbal die zijn veroordeeld tot pils en pinda's voor de beeldbuis. Met slechts één troost: thuis bij moeder de vrouw kan het ook best aardig zijn. Als de medewerkers van de Oostenrijkse televisie hun drieste plan tijdens het EK te gaan staken tenminste niet doorzetten...

Peter Wekking